Τέλος Εποχής! Τέλος Μιας Ζωής!

Φίλη μου CandyBlue
σ'ευχαριστώ για τις ευχές σου, αν και πίστεψέ με όσο σιροπάκι κι αν υπάρχει δεν φτάνει για τις πληγές! Στο τέλος θα πάθω ζάχαρο!
Όσο για το τί είναι αυτό που με πανικοβάλει δεν ξέρω αν μπορώ να εκφράσω με λέξεις τα συναισθήματά μου. Ίσως είναι ζήλεια και πικρία μαζί!
Ζήλεια, γιατί έχει περάσει πολλής καιρός από την τελευταία φορά που αισθάνθηκα όπως οι επιβάτες του λεωφορείου. Όσο κι αν έχω προσπαθήσει δεν έχω καταφέρει να νικήσω αυτό το "πνίξημο"!
Πικρία, γιατί τον τελευταίο καιρό κάποιοι άνθρωποι στο περιβάλλον μου -σχεδόν όλοι- αποφάσισαν να γυρίσουν σελίδα. Συνειδητοποίησαν ξαφνικά ότι ό,τι τους πρόσφερα ήταν λίγο ή καλύτερα ότι δεν με έχουν πλέον αναγκη και δεν χρειάζεται στο εξής να συνεχίσουν οι ζωές μας παράλληλα!

Τέλος Εποχής!

Τέλος Μιας Ζωής!

Τον τελευταίο καιρό έχω συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα για τις επιλογές των άλλων! Έτσι αποφάσισαν, έτσι ας γίνει!

Ο προορισμός μου ολοκληρώθηκε...!

The Doors - The End

Υ.Γ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στη διαδικτυακή μου φίλη CandyBlue που "καρφίτσωσε" το πρώτο σχόλιο στον "πίνακά" μου (το πρώτο σε όλα τα sites μου), σπάζωντας τον ατέλειωτο, κουραστικό μου μονόλογο, αλλά κυρίως γιατί με προκάλεσε να δώσω απαντήσεις, ακόμα κι αν δεν τις διαβάσουν ποτέ οι άνθρωποι τους οποίους αφορούν!

CandyBlue ThanX! ...και χρόνια σου πολλά, πάντα με χαμόγελο!