Dark Side

Περπατώντα�� Στη Σελήνη

2012-01-20T01:31:00.001+02:00

(Ζώντας Ανάμεσα Σε Κροκόδειλους Και Βδέλλες)

Υπάρχουν φορές που αισθάνομαι ότι βρίσκομαι στη Σελήνη.
Ναι, τόσο μόνος!
Άλλες πάλι ότι βρίσκομαι στον Άρη κι οι Αριανοί δεν είναι καθόλου φιλικά όντα!
Κουράστηκα! Ας με αφήσουν επιτέλους όλοι τους ήσυχο!
Βαρέθηκα να προσπαθώ ν' αποφύγω τα πυρά τους!
Αλήθεια, δεν φοβάται κανείς τους μην αρχίσω να παίρνω ανάποδες στροφές κι αρχίσω να αντεπιτίθεμαι;
Τις προάλλες είδα πολλούς κροκόδειλους να προσπαθούν να με δαγκώσουν.
Κι ο μόνος τρόπος να βγει καλό το όνειρο είναι να αρχίσεις να τους σκοτώνεις!
Ω, Θεέ μου! Έχω περικυκλωθεί από κροκόδειλους και βδέλλες!
Έχουμε γεμίσει από κροκανθρώπους!
Τελικά έπρεπε να είχα ακούσει το Νικόλα!

Όχι Άλλες Συμβουλές...

2011-11-20T21:00:00.003+02:00

Μην περιμένεις από μένα συμβουλές…
Κι εγώ κάπως έτσι νιώθω τελευταία…
Τους τελευταίους μήνες θα ‘λεγα, αν όχι τα τελευταία χρόνια…
Όμως όσο κι αν κάποιες στιγμές είναι αβάσταχτο αυτό που αισθάνομαι, δεν σκέφτομαι να σπαταλήσω τον εαυτό μου, τη ζωή μου έτσι εύκολα, τόσο γρήγορα…
Πρώτα θα γαμήσω κάποιες κωλοκαταστάσεις -και είναι πολλές!- και ύστερα βλέπουμε…
Αλλά πρώτα θα τα γαμήσω όλα!!!

Τα λέμε μικρή μου! Πάρε βαθιές ανάσες! Και κοίτα ψηλά στον ουρανό! Κοίτα τον Ήλιο! Λάμπει ακόμα! Όπως το γέλιο ενός μικρού παιδιού!

Σημείωση: Ένα σχόλιό μου από το αγαπημένο μου μπλογκ Miss Sunshine . Μου άρεσε και το αναδημοσιεύω.

Μετά Το "Χαλ��ζι"...

2011-09-16T01:55:00.001+03:00

Και να θυμάσαι πάντα...! Αν σήμερα αισθάνθηκες το χαλάζι να σε χτυπάει κατά μέτωπο, αύριο ξημερώνει μια καλύτερη μέρα που ο Ήλιος θα λάμπει ξανά δημιουργώντας ένα πανέμορφο, πολύχρωμο ουράνιο τόξο που θα βοηθήσει να γαληνέψει η ψυχή σου και πάλι!
Καληνύχτα! Καλό ξημέρωμα!
...και μη ξεχνάς να χαμογελάς!

Κοιτάζοντα�� Τον Ουρανό...!

2011-09-12T00:56:00.001+03:00

Κοιτάζοντας το λειψό φεγγάρι στα Ραζάτα κι ακούγωντας DGT ROCK (http://www.dgtrock.tk) συνειδητοποίησα ότι η μεγαλύτερη προδοσία που μπορούμε να κάνουμε στη ζωή μας είναι να προδώσουμε τα όνειρά μας! Και κατά συνέπεια την ψυχή μας! Τον ίδιο μας τον εαυτό!
Όταν πράττουμε μια τέτοια προδοσία (τη μέγιστη), ας μην απαιτούμε από όσους μας πρόδοσαν στο παρελθόν μία "συγγνώμη", όταν αδυνατούμε οι ίδιοι να είμαστε πιστοί στην ψυχή μας! Στα όνειρά μας!
Καληνύχτα! Καλό ξημέρωμα!

Ζήσε & Άσε Τη Μουσική Να Σε Ταξιδέψει...!

2011-08-22T00:48:00.002+03:00

Τελικά η ζωή είναι πολύ πιο απλή, πολύ λιγότερο περίπλοκη απ' ό,τι συνήθως φοβόμαστε!
Γι' αυτό ζήσε τη ζωή σου όπως νιώθεις κι άσε τη μουσική να σε ταξιδέψει όπου εσύ γουστάρεις!

www.dgtrock.tk

Καληνύχτα! Και καλή ακρόαση...!
...της ψυχής σας!

Η Διαφορά Της Πουτάνας Κατ' Επάγγελμα Με Την Κατά Συνήθεια Πουτάνα

2011-08-03T00:42:00.004+03:00

...είναι ότι η πρώτη μπορεί να νοικιάζει για λίγο το κορμί της στους πελάτες της, αλλά την ψυχή της ποτέ, ενώ η δεύτερη πουτάνα γεννήθηκε, ως πουτάνα την ανέθρεψαν να γίνει, αρχιπουτανάρα κατάφερε κι έγινε, ως πουτάνα θα πεθάνει κι ως πουτάνα θα λιώσει το κορμί της.

Δηλαδή το μόνο πράγμα που θα της έχει απομείνει για να σαπίσει, γιατί η ψυχή της θα έχει ήδη σαπίσει προ πολλού! Από εκείνη τη στιγμή που πρωτοπούλησε την ψυχή της. Μη ρωτάς! Ούτε η ίδια δεν θυμάται πότε ήταν! Μετά της έγινε συνήθειο... Κι ως γνωστόν πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι!

Επίσης οι κατά συνήθειο πουτάνες είναι τόσο, μα τόσο πολύ ψωνισμένες με τον άρρωστο, εγωπαθή εαυτό τους που πιστεύουν πώς όλος ο αντρικός πληθυσμός τραβάει μαλακία με την πάρτη τους!!! Έτσι όπως κάνουν κάποια αξιολύπητα "σκυλάκια" που έχουν να τους ακολουθούν! Στην πραγματικότητα το μοναδικό αίσθημα που προκαλούν οι κατά συνήθεια πουτάνες -ή αλλιώς πουτάνες στην ψυχή- στο μεγαλύτερο μέρος του αντρικού πληθυσμού είναι τάση προς εμετό και περιστασιακή -για όσο βρίσκονται μπροστά τους- στυτική δυσλειτουργία!

Όσο για τα "σκυλάκια" που τους ακολουθούν -για τους δικούς τους λόγους, αναλόγως την περίπτωση!-, να ξέρουν οι κατά συνήθειο πτάνες ότι όσο "τυφλός" -οικειοθελώς ή μη!- είναι κάποιος, καταλαβαίνει! Πάντα καταλαβαίνει κι έτσι αργά ή γρήγορα ένα φαινομενικώς πεκινουά δεν αργεί καθόλου να μετατραπεί στον πιο άγριο, πιο ατίθασο λυσσασμένο λύκο! Έτοιμο να ξεσπάσει προς κάθε ανεκτή μέχρι πρότεινως συμπεριφορά!

Σ' Ένα Μπαρ Εκεί Ψηλά...!

2011-07-03T04:54:00.002+03:00

Όταν αποδημίσω εις Κύριον θα ήθελα να βρεθώ σε ένα μπαρ εκεί ψηλά [ με Classic Rock εννοείται! Δεν ξέρω, μπορεί να λέγεται και "Rock Bar Διαχρονικό"! Ποιος ξέρει; ;) ] εγώ, με τον Jim (Morrison), τον Jimi (Hendrix), τον Kurt (Cobain) και τον Ιησού (Χριστό) και να τα πίνουμε μέχρι πρωίας! Εγώ θα ελέγχω να μην μένει κανένα ποτήρι αδειανό κι ο καθένας μας θα λέει τον πόνο του! Τον δικό του πόνο!
Κι είμαι σίγουρος ότι θα συμφωνούμε!
Άντε γειά μας! Χικ!

Τί Με Τρομάζει Περισσότερο...

2011-05-24T02:06:00.001+03:00

Αυτό που με τρομάζει περισσότερο είναι όταν οι γύρω μου βρίσκουν τις αχίλλειες πτέρνες μου, χωρίς πρώτα εγώ να έχω προλάβει να γυρίσω τη συγκεκριμένη σελίδα του ανοικτού βιβλίου μου. Είτε επειδή δεν πρόλαβα να βρω τη δύναμη να τη γυρίσω, είτε γιατί δεν ήρθε ακόμα η ώρα να τη γυρίσω, είτε γιατί απλά δεν γουστάρω να τη γυρίσω.
Και το χειρότερο απ' όλα δεν είναι ότι τις ανακαλύπτουν, αλλά κυρίως το ότι τις ξύνουν κιόλας, παίζοντας μαζί τους μέχρι οι πληγές να αρχίσουν να υγραίνονται ξανά!
Αυτό το θράσος με τρομάζει, με σοκάρει και με σκοτώνει.

Μόνοι Μας, Εγώ Κι Η Rosie.

2011-03-28T00:45:00.010+03:00

Σπήλαιο, Δήμος Ζίτσας (Πρώην Δήμος Ευρυμενών), Ν. Ιωααννίνων, Νοέμβριος 2006

Η Rosie ατενίζει τον "παράδεισο" μου, λίγο πριν ολοκληρωθεί το ταξίδι μας από την "μεθυσμένη" Πρέβεζα! ;)

Πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό θέλω να την κάνω μακριά.

Έχω ανάγκη από ένα μήνα άνευ αποδοχών (αν το δουν απ' τη δουλειά μου θα γελάνε!!!) και να φύγω.

Τελευταία με έχουν πιάσει τάσεις φυγής! Καιρό έχουν να με πιάσουν τόσο έντονα τάσεις φυγής. Τελευταία φορά ήταν το Νοέμβριο του 2006, όταν μετά από ένα πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε ένα μέλος της οικογένειάς μου κι εξαιτίας του έντονου συναισθήματος που ένιωθα ότι αλλάζουν σιγά-σιγά οι ισορροπίες της ζωής μου, άρχισα να πνίγομαι και να μην με χωρά ο τόπος. Πήρα λοιπόν τη Rosie και φύγαμε για μία εβδομάδα στη Βορειοδυτική Ελλάδα. Το ίδιο έχω ανάγκη να κάνω και τώρα. Να φύγω μακριά. Ίσως μακρύτερα. Ίσως περισσότερο χρόνο. Πάντως να φύγω!

Θέλω να πάρω τη Rosie και να φύγουμε μακριά. Εγώ κι η Rosie! Μόνοι μας! Χωρίς προορισμό, χωρίς προγραμματισμένη διαδρομή, χωρίς λόγο και σκοπό. Μα το κυριότερο, χωρίς σκέψεις!

Rosie, τί λες για Σκωτία, ή Ιρλανδία; Βροχερή, μουντή και μελαγχολική. Όπως κι η διάθεσή μου!

(Rosie: Δε μας γαμάς ρε μαλάκα, που μετά από τόσο καιρό στο γκαράζ που με έχεις και σκουριάζω, με θυμήθηκες για να ξεσπάσεις τα μανιοκαταθλιπτικά σου;!!!)

Γράφεις; ...Βρε Μαλάκα, Δε Μας Γαμάς;

2010-10-31T02:16:00.002+03:00

Γράφεις; Τί γράφεις;
Εγώ θα σού λέω τί θα γράφεις!

Μιλάς; Τί λες;
Εγώ θα σού λέω τί θα λες!

Παίζεις; Τί παίζεις;
Εγώ θα σού λέω τί θα παίζεις!

Διαβάζεις; Τί διαβάζεις;
Εγώ θα σού λέω τί θα διαβάζεις!

Ακούς; Τί ακούς;
Εγώ θα σού λέω τί θ' ακούς!

Βλέπεις; Τί βλέπεις;
Εγώ θα σού λέω τί θα βλέπεις!

Αγαπάς; Τί αγαπάς;
Εγώ θα σού λέω τί θ' αγαπάς!

Τρώς; Τί τρώς;
Εγώ θα σού λέω τί θα τρώς!

Πίνεις; Τί πίνεις;
Εγώ θα σού λέω τί θα πίνεις!

Γαμάς; Τί γαμάς;
Εγώ θα σού λέω τί θα γαμάς!

Βρε μαλάκα, δε μας γαμάς;

Σημείωση γραφιά:
Το παρόν γράφτηκε (και αφιερώνεται εξαιρετικά γι' αυτό), γιατί τελευταία (όσο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότερο) αισθάνομαι παίχτης του Big Brother.
Οι πάντες με μπανίζουν τραβώντας μαλακία.
Με κρίνουν, με φτύνουν και κάτω απ' τη ζώνη με χτυπούν!
Στη πλάτη όλοι τώρα με καρφώνουν!
Θέλουν όλοι να με κουμαντάρουν.
Στη τελική να με ξεκάνουν.
Κι αμέσως το κορόιδο να κάνουν.
Σφυρίζοντας ξανά χαμογελούν!

Απορία Της Ημέρας...

2010-10-21T00:57:00.001+03:00

Απορία Της Ημέρας (κι ίσως του μήνα, ή και του χρόνου ολόκληρου, μιας και τελευταία δεν γράφω συχνά):

Αλήθεια, τί είναι προτιμότερο, ο μαλάκας εργοδότης, ή ο μαλάκας συνεργάτης;
Ποιανού η πουστιά είναι λιγότερο επιζήμια;
Επίσης, ρουφιάνος γεννιέσαι, ή γίνεσαι;
Κι ακόμη, η οξεία οσφυοκαμψία και το επίμονο ξύσιμο των γεννητικών οργάνων μέχρι ματώματος είναι συνήθιες έμφυτα τυπωμένες στο dna κάποιων ανθρώπων (οπότε και μη παρεξηγήσιμες, γιατί δεν θα τα βάλεις και με τη φύση κάποιων ανθρώπων), ή αποκτάται επίκτητα με την πάροδο των χρόνων;

Όλα αυτά είναι ερωτήματα που με προβληματίζουν και με βασανίζουν έντονα τις τελευταίες μέρες κι αναζητώ επίμονα απαντήσεις!

Και τελικά, να κάνω το μαλάκα για άλλη μια φορά κάνοντας τουμπεκί ψιλοκομμένο και να καταπιώ την κάθε τσάτσικη κίνηση, ή μήπως ήρθε η ώρα να μαζέψω τα μπογαλάκια μου και την αξιοπρέπειά μου και να την κάνω τοίχο-τοίχο δίχως ήχο, αφού βεβαίως τους χώσω δυο φάσκελα μνημονεύοντας ταυτοχρόνως σε άπαντες τους Αγίους Πάντες!

Α! Και χρόνια καλά ρε Jimmy Gery Bloody Rose!
Πλέον μόνο "καλά", ποτέ "πολλά"!
Τελευταία το "πολλα" μού ακούγεται σαν κατάρα!

Σιωπή...!

2010-02-28T17:30:00.003+02:00

Σιωπή νεκρική...
το ηφαίστειο βράζει...
και πριν το αύριο χαράξει,
γρήγορα τρέξε να κρυφτείς!
Από το ξέσπασμά μου να σωθείς!

Καλό μήνα για αύριο!
ΧΑ!

Λίγο πριν σβήσουν τα φώτα...

2010-01-07T01:12:00.001+02:00

Λίγο πριν σβήσουν τα φώτα...
Λίγο πριν σβήσουν τα χριστουγεννιάτικα λαμπάκια...
Λίγο πριν φύγει η Κυριακή και ξημερώσει η Δευτέρα...
Λίγο πριν χτυπήσει το κουδούνι και ξεκινήσει το διαγώνισμα...
Όλες εκείνες τις στιγμές αισθάνομαι σκατά!

Δεν ξέρω γιατί, ίσως μπορεί να φταίει ότι σε κάθε τέτοια στιγμή τελειώνει μία περίοδος που τελικά δεν ήταν η αναμενόμενη...!
Ίσως μπορεί να φταίει ότι ξεκινάει μία καινούρια περίοδος αρκετά δύσκολη...!
Ή απλως κάθε τέτοια στιγμή συνειδητοποιώ πόσο μόνος είμαι (ή απλώς αισθάνομαι έτσι;), ενώ ταυτόχρονα δεν μπορώ να καλέσω για βοήθεια, γιατί δεν γουστάρω να γίνομαι βάρος σε κανένα και να αναστατώνω τη ζωή κανενός. Ειδικά όταν ο κάθε "κανένας" βρίσκεται χιλιόμετρα μακριά.

Κι αυτός είναι ο λόγος που δεν γουστάρω να τηλεφωνώ συχνά στον κάθε "κανένα". Γιατί άλλο να είσαι για καφέ με κάποιον και να λες "είμαι σκατά" κι άλλο να το λες απ' το τηλέφωνο σε κάποιον που είναι τριακόσια ή πεντακόσια χιλιόμετρα μακριά! Το μόνο που κάνεις τότε είναι να του φορτώνεις το πρόβλημα σου, χωρίς να μπορεί να βοηθήσει, να μεταδίδεις όλη την αρνητική σου ενέργεια στη ζωή του και να φεύγεις. Γι' αυτό αποφεύγω να τηλεφωνώ, όσο κι αν μου λείπουν κάποιοι άνθρωποι απ' τη ζωή μου.

...Και δεν πειράζει! Ας καταλάβει ο καθένας ό,τι θέλει!

Have A Merry Fucking Christmas! (Με την καλή την έννοια!)

2010-01-02T02:41:00.001+02:00

Χριστούγεννα

Δεν ξέρω τί παθαίνω κάθε χρονιά τέτοιες μέρες! Τί φταίει, πώς και γιατί πνίγομαι! Θαρρώ πως όλα ξεκινάνε από τα πρώτα μου Χριστούγεννα.

Όταν ήμουν μικρό παιδί, εκεί στα χρόνια του δημοτικού, μ' άρεσε τέτοιες βραδιές να πηγαίνω στη μπαλκονόπορτα του σπιτιού μου (εκεί στην οδό Αριστοτέλους 14) και να χαζεύω με τις ώρες τα λαμπάκια που αναβόσβηναν από τα χριστουγεννιάτικα δέντρα, που φαίνονταν από τις μπαλκονόπορτες των απέναντι πολυκατοικιών. Τότε πίστευα -αυτό κυρίως τη νύχτα της παραμονής- ότι αν ευχόμουν κάτι, τότε αυτό θα συνέβαινε τις επόμενες μέρες που θα ερχόντουσαν, πάντως σίγουρα μέσα στο νέο έτος που θα ανέτελλε. Και μάλιστα το πίστευα τόσο πολύ, που τουλάχιστον τα βράδια παραμονής (Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς) για μένα ήταν το μικρό, απόρρητο, μα απαράλειπτο έθιμό μου.

Τα χρόνια σιγά-σιγά περνούσαν. Οι ευχές παρόλο που κάθε χρόνο ψελίζονταν σαν να ψέλνει κανείς την πιο γλυκιά ψαλμωδία, δεν πραγματοποιώντουσαν. Ακόμα κι αυτή, η πιο απλή -φαινομενικά- ευχή για χαρούμενα, λευκά κι αποκλεισμένα από κάθε έννοια και σχολικό άγχος Χριστούγεννα, δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα. Παρόλα τα παρακάλια του μικρού Δημήτρη!

Τελικά, πέρασαν τριάντα ένα χρόνια και παρόλο που ο μικρός Δημήτρης κατάλαβε τελικά ότι οι ευχές πραγματοποιούνται όταν εμείς θέλουμε να πραγματοποιηθούν και προσπαθούμε γι' αυτές, υπάρχουν και κάποιες άλλες που η πραγματοποίησή τους εξαρτάται άμεσα και μόνο από τους ανθρώπους γύρω μας….

Ήθελα να το αναλύσω περεταίρω αυτό, αλλά θα προτιμούσα να σταματήσω εδώ και να αφήσω τον αναγνώστη ελεύθερο να κάνει τις δικές του αναλύσεις κι επεξεργασίες.
Το ανωτέρω ξεκίνησε να γράφεται ξημέρωμα 15ης Δεκεμβρίου 2009 και τελείωσε απόψε (προσπαθώντας να πιάσω το ίδιο μαύρο feeling που είχα εκείνο το βράδυ! ΧΕΧΕ!)

Από μένα τίποτα άλλο..σας εύχομαι...
Have A Merry Fucking Christmas! (Με την καλή την έννοια!)

Κλάστε Μου Τ' Αρχίδια!!!

2009-12-21T01:06:00.001+02:00

Σε μία ταινία που σε κρατάει σε ενδιαφέρον, δεν θέλεις να ζήσεις το τέλος της.
Σε μία ταινία που σε κάνει να πεθαίνεις από βαρεμάρα, ανυπομονείς να ζήσεις το τέλος της.
Κι εσύ που είσαι έτοιμος να με κράξεις για άλλη μια φορά για τα αναρχο-ψυχωτικά μου κείμενα, ένα έχω να σου πω.
Κλάσε μου τ' αρχίδια!
Ψωνισμένε ηλεκτρονικέ αστέρα του διαδικτύου, κλάσε μου τ' αρχίδια!!! Για άλλη μια φορά.
Ποιότητα του βόθρου. Σαπήλα της ζωής.
Και μοναχά το δήθεν στη ψυχή σου κυριαρχεί!
Νόμισες πως θα σωπάσω και θα βγάλω το σκασμό.
Ποτέ μου όμως δεν έπεσα για σένα στο κενό.

WILD RADIO:12/12/08-12/12/09 ...and keeps on rockin'!

2009-12-11T01:27:00.001+02:00

www.wildradio.gr

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΜΗΝ χάσετε την αυριανή εκπομπή "Μπαλάντες Γραμμένες Στο Αίμα", πιο bluesy, πιο black, πιο soul, πιο rock 'n' roll από ποτέ...!!!

Και με εκπλήξεις μέσα από τον πρώτο χρόνο του WILD RADIO...!!!

WILD RADIO:12/12/08-12/12/09 ...and keeps on rockin'!

Κάθε Παρασκευή βράδυ 22:00-01:00 "Μπαλάντες Γραμμένες Στο Αίμα" με τον Jimmy Bloody Rose .

Welcome To Hell ! ! !

2009-07-06T23:17:00.005+03:00

Κανάλι, Πρέβεζα - Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2009, 4:18:50 πμ

Στις τελευταίες δύο αποδράσεις μου το μόνο που έχω συνειδητοποιήσει είναι πως στη γαμημένη την Αθήνα η ζωή μου πλέον είναι μία κόλαση, δεν με κρατάει πια απολύτως τίποτα! Δεν με καυλώνει πια απολύτως τίποτα! Αντιθέτως με αειδιάζουν τα πάντα κι όλοι τους τόσο πολύ που θέλω να ξεράσω πάνω τους! Να τους φτύσω και να σηκωθώ να φύγω!
Τώρα Μήτσο πάρε μια βαθειά ανάσα και κράτα την αναπνοή σου. Βγάλε το σκασμό και τα κεφάλια μέσα!
Αυτό δεν κάνουν κι οι πουτάνες;
Καληνύχτα! ...κι ας ξημερώσει καλύτερη μέρα!

Για Τον Αδερφό Μου Τον Κώστα...!!!

2009-07-06T03:22:00.002+03:00

Εύχομαι στον αδερφό μου τον Κώστα που παντρεύτηκε απόψε κάθε χαρά κι ευτυχία, να 'ναι πάντα καλά, να χαμογελάει πάντα αυτός κι οι άνθρωποι που αγαπά και σύντομα να 'ρθει ο Junior να του ολοκληρώσει το χαμόγελο!

Κώστα κι Ελένη να 'στε πάντα καλά, ευτυχισμένοι και να χαμογελάτε ΠΑΝΤΑ!!!

ΥΓ.: Ο Κώστας κι ο Μάρκος με 'κάναν τόσο Κ-Ο-Κ-Κ-Α-Λ-Ο , που θα ντρέπεται ακόμα κι ο Σωκράτης ! ! !
Άντε γειά μας!

31 χρόνια Jimmy... 3 χρόνια Bloody Rose...

2009-04-17T20:09:00.002+03:00

31 χρόνια Jimmy...
3 χρόνια Bloody Rose ...

Τα μετέπειτα φοβάμαι!

...Γιατί όπως λέει κι ο ποιητής "φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα, χωρίς εμένα"!

Τα πάντα τελειώνουν! Γι' αυτό ζήσε τη στιγμή!!!

2009-04-03T03:20:00.005+03:00

Τα πάντα τελειώνουν! Γι' αυτό ζήσε τη στιγμή!!!

Ήθελα να ήξερα ποιος μαλάκας είπε: "Τίποτα δεν τελειώνει! Τα πάντα εξελίσσονται!!!";

Ποιος;

Εγώ;

Λάθος!

Τα πάντα τελειώνουν! Γι' αυτό ζήσε τη στιγμή!!!

...σαν να είναι η τελευταία!

Κάτι Μου Κάνεις...Κάτι Βαθειά Μέσα Μου...Δώδεκα Χρόνια Μετά!

2009-02-08T23:21:00.007+02:00

Χαρισμένο σε μια κοπέλα που μετά από περίπου δώδεκα χρόνια συνάντησα ξανά εντελώς τυχαία την προηγούμενη Πέμπτη το απόγευμα, όταν γύριζα από τη δουλειά!

Paul Weller - You Do Something To Me

"You do something to me, something deep inside
I'm hanging on the wire for a love I'll never find
You do something wonderful then chase it all away
Mixing my emotions that throws me back again
Hanging on the wire, I'm waiting for the change
I'm dancing through the fire, just to catch a flame
an' feel real again

Hanging on the wire, I'm waiting for the change
I'm dancing through the fire, just to catch a flame
an' feel real again

You do something to me somewhere deep inside
I'm hoping to get close to a peace I cannot find

Dancing through the fire just to catch a flame
Just to get close to, just close enough
To tell you that.....

You do something to me something deep inside"

http://www.paulweller.com/

Απολαύστε κι αυτά:

http://www.youtube.com/watch?v=F3h0T7kvfgs

http://www.youtube.com/watch?v=Uc_rAX6z9Yc

2009-01-16T00:30:00.007+02:00

The Ultimate Bloody Ballads...! ! !

Απόψε, Παρασκευή 16 Ιανουαρίου 2009, λίγο μετά τις 22:00...
"Μπαλάντες Γραμμένες Στο Αίμα" με τον Jimmy Bloody Rose
Μόνο στο WILD RADIO.

www.wildradio.gr

...Όπως η πιο γλυκιά καληνύχτα!

Πάει Ο Παλιός Ο Χρόνος...!

2009-01-01T03:11:00.014+02:00

Τί έχεις να θυμάσαι από το 2008;
Τί σού έμεινε από αυτό το (κωλό)έτος;

Σε εμένα μου έμεινε μόνο ένα πράγμα!
Να προσπαθώ να κάνω τα όνειρά μου πραγματικότητα!
Όσο δύσκολο ή ακατόρθωτο κι αν φαίνεται!
Όσες αντιξοότητες κι αν συναντήσεις στην πορεία σου!
Όσα χτυπήματα κι αν νιώσεις στο πετσί σου από διάφορους καλοθελητές που θα συναντήσεις!
Προσπέρασέ τους!
Δεν σού αξίζουν!

Αγάπησε τα όνειρά σου, πάλεψε να τα γεννήσεις και κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα θα δεις να αναπνέουν, να ζουν, να σού χαμογελούν, να μεγαλώνουν και να αναπτύσσονται!
Να εξελίσσονται!
Γι' αυτό να θυμάσαι πάντα!
...πως "Τίποτα Δεν Τελειώνει!
Τα Πάντα Εξελίσσονται...!!!"

Σε όλους εσάς που συχνά-πυκνά μπαίνετε στις ιστοσελίδες που διαχειρίζομαι...
Που σιωπηλά μου κρατάτε παρέα και μ' ακολουθείτε...
Και με επισκέπτεστε ακόμη κι αν έχω πολύ καιρό να δημοσιεύσω κάτι καινούριο...
...μόνο και μόνο για να δείτε αν είμαι καλά!
Θέλω να σας ευχηθώ, μέσα από τα βάθη του ρόδου μου τις πιο θερμές ευχές για υγεία, αγάπη και δημιουργία σε εσάς και τους ανθρώπους που αγαπάτε!
Και να σας χαρίσω το νέο μου ατίθασο όνειρο που σιγά-σιγά παίρνει σάρκα και οστά!
Το ατίθασο ραδιόφωνο!
WILD RADIO

...Όσο για το 2009;
Εύχομαι να μην είμαι τόσο σκληρός, όσο υπήρξα κάποιες φορές, με κάποιους ανθρώπους.
Και πριν ξανά κρίνω, να σκέφτομαι περισσότερο αντικειμενικά απέναντί τους, αλλιώς να βγάζω το σκασμό!
Άλλωστε κανείς μας δεν είναι θεός για να κρίνει κάποιον!
Φίλοι και φίλες Bloody Roses,
Καληνύχτα! Καλό ξημέρωμα!

Jimmy Is Shutting Down...

2008-11-26T01:52:00.002+02:00

Έχω βαρέσει μπιέλλα! Έχω βαρεθεί τα πάντα! Δεν θέλω να ξημερώσει! Δεν γουστάρω να ξαναπάω στη δουλεία (λάθος στον τόνο, αλλά δεν το διορθώνω, γιατί κάτι σημαίνει!!!)!

Σήμερα έφυγα τρεις ώρες νωρίτερα, γιατί βάφανε με λαδομπογιά κι η βρογχιτιδά μου χτύπησε κόκκινο. Ήρθα, ασχολήθηκα με το στήσιμο της ιστοσελίδας. Τα μάτια μου άρχιζαν να τσούζουν, οπότε και κατά τις 5 κι αφού γλάρωσα πρώτα στο Beverly Hills, αφέθηκα στην αγκαλιά του Μορφέα.

Οι οδηγίες στα χάπια που παίρνω γράφουν ως πιθανή παρενέργεια παραισθήσεις. Μέχρι τώρα παραισθήσεις δεν έχω, αλλά μού 'χει πηδήξει τον ύπνο τις τελευταίες μέρες βλέποντας είτε εφιάλτες, είτε τις πιο τρελές ανωμαλίες!

Σήμερα τ' απόγευμα λοιπόν, μεταξύ άλλων είδα στον ύπνο μου την ακατονόμαστη να προσπαθεί να μού βρει γκόμενα. Κι η ανωμαλία δεν ήταν αυτή, αλλά που ούτε στον ύπνο μου δεν μπόρεσα να σηκώσω το χέρι μου να φύγει καμιά ανάποδη μπας κι ισιώσει! Αντιθέτως καθόμουν σα μουρόχαβλος μαλάκας για άλλη μια φορά, να την κοιτάζω με το στόμα ανοιχτό σαν ζαβλακωμένο κι εκείνη να λέει τις μαλακίες της!

Θα προσπαθήσω να ξανακοιμηθώ κι αν ξαναδώ καμιά ανωμαλία, λέω να ξεκινήσω τα ηρεμιστικά! Μετά τους πνευμονολόγους και τους ωρυλάδες, με περιμένει κι εκείνος ο γιατρός να μου φορέσει τη μπλουζίτσα με τα μακριά μανίκια ανάποδα!

Don't do anything!

Jimmy is shutting down...

ΥΓ. Το παρόν γράφτηκε υπό τη ακρόαση του Radio 297 .

Βρε, Τί υπέροχο μπαλαντοραδιόφωνο που έφτιαξα!

Αααουχ, άντε καληνύχτα! Κι όνειρα γλυκά, ήρεμα, γαλήνια, ερωτικά, αλλά όχι ανωμαλιάρικα!

ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΟΥ ΤΖΟΥΡΑ, Ή ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΟΥ !

2008-11-11T02:25:00.002+02:00

Όνειρα Οξυγόνο Ζωή

Την ερχόμενη Πέμπτη το βράδυ κλείνω δύο βδομάδες "καθαρός". Τώρα κατά πόσο καθαρός θα μπορούσα να θεωρηθώ μετά από δεκατρεισήμιση χρόνια συνεχούς κι ασταμάτητου καπνίσματος, αυτό είναι μια άλλη ιστορία! Θα χρειαστεί πολύς καιρός να αρχίσουν τα σάπια μου πνευμόνια να οξυγωνοθούν και δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω ποτέ! Πολύ φοβάμαι ότι άργησα πάρα πολλά χρόνια για να πάρω την απόφαση να αναπνεύσω πάλι, να ζήσω και πάλι! Κι ίσως να μην τα καταφέρω πλέον!

Πραγματικά δεν θυμάμαι στο περιβάλλον μου, φίλους και συγγενείς, να υπήρχε κάποιο άλλο πρόσωπο που να κάπνιζε περισσότερο από μένα. Μοναδικές εξαιρέσεις υπήρξαν η θειά μου κι η ξαδέρφη μου, που εξαιτίας σοβαρών προβλημάτων (οικογενειακών και κατά συνέπεια και ψυχολογικών) του 'δίναν και καταλάβαινε πολύ περισσότερο απ' ότι εγώ! Σε οποιαδήποτε παρέα μου, εγώ ήμουν πάντα αυτός που θα είχε τις λιγότερες τσέπες για να βάλει τα πακέτα που του αναλογούσαν! Τσέπες! Ο μόνιμός μου βραχνάς! Μα, πού να χωρέσουν πορτοφόλι, κλειδιά, δύο κλειστά πακέτα τσιγάρα για καβάτζα κι ένα τρέχων ανοικτό! Κι αν πηγαίναμε μετά και για ποτό; η καβάτζα "λογικά" θα έφτανε στα μισά της και θα έπρεπε στη συνέχεια να βρούμε ανοιχτό περίπτερο, πρωτού στρογγυλοκάτσουμε τον κώλο μας σε κανά καναπέ νταπαντουμπάδικου και μπεκροπιούμε όλοι σαν άλλος Ορέστης Μακρής!

Ο ανεφοδιασμός ήταν απαραίτητος, αναλόγως πάντα με τη διάρκεια της βραδιάς, κι αλοίμονο σ' αυτόν που θα σχολίαζε είτε τον αριθμό της καβάτζας μου, είτε το μέγεθος της συχνότητας του "άναψε-σβύσε", είτε το τρέμουλο των χεριών μου! Μαύρο φίδι που τον έφαγε!

Όλη αυτή η μπουρδελοκατάσταση διάρκεσε 13 χρόνια κι εξίμησι μήνες, συνεχούς και χωρίς την παραμικρή απόπειρα διακοπής του, παρόλα τα προβλήματα που ξεκίνησαν και έγιναν αισθητά από τα πρώτα χρόνια ακόμη!

Σαν τώρα θυμάμαι την Κατερίνα Κ., μια φιλόλογό μου να μας παρακαλάει να το κόψουμε τότε που ΄ταν νωρίς και δεν είχαμε κλείσει χρόνο. Κι όντως στους πρώτους μήνες είναι πιο εύκολο να κοπεί, αφού η ουσία δεν έχει προλάβει να γίνει ανάγκη! Άλλο να το κόψεις στους πρωτους μήνες, όταν δεν κάνεις πάνω από μισό πακέτο κι άλλο μετά τον πρώτο χρόνο, όταν έχεις ήδη αρχίσει να χρειάζεσαι τουλάχιστον ένα πακέτο την ημέρα για να τη βγάλεις καθαρή!

Φέτος τον Ιούνιο η κατάσταση είχε αρχίσει να "σφύγγει" κι άλλο! Άρχισα να έχω δύσπνοια και πόνους άλλωτε στους πνεύμονες, άλλωτε στην καρδιά, άλλωτε στο στομάχι και κάποιους άλλους "ενδιάμεσους" που δεν ήταν ιδιαίτερα εύκολο να προσδιοριστούν τί σκατά ήταν! Πολλές φορές χτύπαγα τα πνευμόνια μου, μήπως και σταματήσουν οι πόνοι! Τότε ανέβηκα στα Γιάννενα για τα βαφτίσια των αγγέλων μου. Το βράδυ του πανηγυριού του χωριού μου με είδαν κάποιοι παλιοί, παιδικοί μου φίλοι. Η κατάσταση η ίδια, μέχρι που η Λ. μού 'πε: "Αμάν ρε Δημήτρη με το τσιγάρο! Όλο μ' ένα τσιγάρο στο χέρι είσαι! Δε θα το κόψεις ποτέ;"

Τον Ιούλιο αφού γύρισα στην Αθήνα έκανα την πρώτη αποτυχημένη προσπάθεια να το κόψω. Στην τέταρτη μέρα (νομίζω) υπέκυψα!

Πριν τρεις βδομάδες οι ίδιες έντονες ενοχλήσεις του Ιουνίου εμφανίστηκαν ξανά! Εμφανίστηκαν τώρα που βρίσκομαι ένα μόλις βήμα πριν την πραγματοποίηση ενός από τα δύο παιδικά μου και πιο τρελά μου όνειρά! Δεν ξέρω αν θα προλάβω, το μόνο που ξέρω είναι ότι θέλω να προλάβω!

Την πιο προηγούμενη Πέμπτη που μας πέρασε σταμάτησα το τσιγάρο. Σήμερα μού 'πε κάποιος "Μήτσο, δεν σε είχα για τόσο δυνατό!" ΧΑ! Δεν είμαι!

Η πραγματικότητα είναι ότι δεν το 'κοψα ποτέ! Δεν πρόλαβα!

Απλώς δεν μπόρεσα να ρουφήξω άλλη τζούρα! Κι αισθάνομαι περισσότερο από κάθε άλλη φορά ότι αν ξαναρουφήξω την παραμικρή τζούρα, τότε μπορεί να 'ναι κι η τελευταία μου!

...Κι αν αναρωτιέσαι εσύ αναγνώστη τώρα, πόσο μαλάκας είμαι που κάθησα νυχτιάτικα κι έγραψα αυτό το σεντόνι, τότε αναρωτήσου επίσης πόσο μαλάκας είσαι κι εσύ, που έκατσες και το διάβασες όλο ανάβωντας άλλο ένα τσιγάρο παρέα με τον καφέ σου και φέρνοντας το Χάρο ένα βήμα πιο κοντά σου!

Δεν τον αισθάνεσαι να έρχεται;

Για πες μου τώρα "μικρέ" κι "αδύναμε" τί 'ναι αυτό που θες πραγματικά;

Την τελευταία σου τζούρα, ή τα όνειρά σου;

ΥΓ. Το δημοσίευμα ανέβηκε από το κινητό απευθείας! Συγγνώμη για τα όποια λάθη μου!

Ο Σκατόκοσμός Σας Μου Φέρνει Εμετό!

2008-10-29T01:43:00.001+02:00

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν μάθει στη ζωή τους προκειμένου να επιβιώνουν, να τρώνε εκεί που προηγουμένως έφτυναν. Να γλύφουν τους πάντες και τα πάντα, ώστε με τις φτηνές τους δημόσιες σχέσεις να αυξάνουν μέρα με τη μέρα την πελατεία τους.
Έτσι έχουν μάθει να επιβιώνουν σέρνωντας το σάπιο κουφάρι τους.
Έτσι έχουν μάθει να μεγαλώνουν τα παιδιά τους!
Εγώ δεν πρόκειται ποτέ να μεγαλώσω έτσι τα παιδιά μου.
Γι' αυτό και δεν πρόκειται ποτέ να κάνω παιδιά.
Δεν γουστάρω να 'χω ανάγκη τον κάθε σκατόψυχο!
Όλοι οι σκατόψυχοι να πάτε να γαμηθείτε!
Δεν είμαι ο μαλάκας σας!
Όλοι οι σκατόψυχοι μπορείτε να πεθάνετε πια!

Κι όμως ήταν σαν προχτές*

2008-10-13T00:55:00.002+03:00

Πέρασαν έντεκα χρόνια
Κι όμως ήταν σαν προχτές*
Έντεκα χρόνια στη σιωπή
Έντεκα χρόνια κλεισμένος σ’ ένα υπόγειο
Δίχως φωνές, δίχως χαμόγελο
Κι όμως ήταν σαν προχτές*

Όλοι αναρωτιούνται
γιατί το βάζω στα πόδια
γιατί χάνομαι έτσι ξαφνικά
γιατί δεν μιλάω
γιατί δεν τραγουδάω
γιατί δεν γελάω τώρα πια
κι όλοι με φοβούνται έντονα

Ο Kurt πέθανε, οι Guns διαλύθηκαν
Τα ζάρια δεν ακουστήκαν ξανά
Η βότκα σώθηκε, ο φραπές ζεστάθηκε
Μόνο ένα πράγμα δυνάμωσε
Η συχνότητα που ανάβουν τα τσιγάρα μου
Σαν προτρέπω τον καρκίνο των πνευμόνων
Να νικήσει τον καρκίνο που έχει η ψυχή μου όλα αυτά τα χρόνια
Κατάθλιψη, ο καρκίνος της ψυχής.

Πολλοί αναρωτιούνται γιατί κάνω ό,τι κάνω!
Μόνο η Λ. ξέρει, όλη την ιστορία
Μόνο τη Λ. φοβάμαι!
Και τη φοβάμαι γιατί ακόμα κι όταν με βλέπει μετά από χρόνια
Δε χρειάζεται να με ρωτήσει τί έγινε και τί κάνω,
διαβάζει τα μάτια μου απόλυτα!
Μπορεί ακόμη να διαβάσει και τη σκέψη μου,
όντας χιλιόμετρα και χρόνια μακριά της.

*Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 1997

Στην Κατουροχώρα Αδερφές μου!

2008-08-29T13:09:00.001+03:00

Στην Κατουροχώρα Αδερφές μου! Στην Κατουροχώρα!

Γεννήθηκα, μεγάλωσα και ζω σε μία χώρα που όλοι έχουν μάθει να γαμάνε! Γαμάνε σχεδόν από τη κοιλιά της μάνας τους -ίσως και τη μάνα τους!- και θα εξακολουθήσουν να γαμάνε μέχρι να τους πέσει η πούτσα τους στα βαθειά τους γεράματα. Πολύ φοβάμαι ότι το φέρετρό τους θα χρειαστεί να έχει μια καμπύλη κάπου στη μέση, ένα εξόγκωμα, όχι για να χωρέσει την νεκρή πούτσα τους που ούτως ή άλλως αυτή θα 'χει απονεκρωθεί από καιρό, αλλά για να θυμίζει σε όλους το πόσο καλοί γαμιάδες υπήρξαν στη ζωή τους!

Και γαμάνε παντού και πάντα, πρωί, μεσημέρι, βράδυ, στο δρόμο, στη δουλειά τους, στο σπίτι τους, στο γήπεδο, στο κυριλέ κλαμπ το βράδυ του Σαββάτου -με τη γκόμενα να τους πιάνει τ'αρχίδια σα να παίζει κομπολόι! ΧΑΧΑ!-, στις κομματικές οργανώσεις και γενικώς σε κάθε οργανωμένο πολιτικό φορέα όπου συγκεντρώνονται για να τραβήξουν μαλακία όλοι μαζί παρέα. Γαμάνε τους πάντες και τα πάντα! Τους υφισταμένους τους, τους προϊσταμένους τους, τους γονείς τους, τα παιδιά τους, τους συντρόφους τους, τους γείτονές τους, κάποιον που συνάντησαν τυχαία στο δρόμο, στο σούπερ-μάρκετ, οπουδήποτε!

Αυτοί είναι οι μόνοι που έχουν αυτό το δικαίωμα, να γαμάνε οποιονδήποτε και για οποιοδήποτε λόγο γουστάρουνε, γιατί πολύ απλά έτσι τους κάβλωσε! Γιατί είναι οι μόνες καβλωμένες αυθεντίες και πρέπει να χύσουν κάπου το οργισμένο δίκιο τους!

Και πρόσεξε μικρέ μου, μη τους πεις ποτέ ότι έχουν άδικο κάπου, ότι κάπου διαφωνείς και δεν είσαι διατεθειμένος να παίξεις το παιχνιδάκι τους, γιατί για να νικήσεις στο πόλεμο μαζί τους θα πρέπει να είσαι πιο καβλωμένος από δαύτους! Να γίνεις λίγο πιο αρχίδι από δαύτους και να κερδίσεις το διαγωνισμό γκαρίσματος, γιατί αλλιώς για άλλη μια φορά θα είσαι ο μαλάκας της παρέας που θα πρέπει να βάλει νερό στο κρασί του και να υποχωρήσει. Στην τελική μπορεί να έχεις καταντήσει και 'συ σαν αυτούς τους μπάσταρδους, αλλά τουλάχιστον θα'χεις νικήσει τον πόλεμο!

Τώρα αν πάλι δε θες να αλλοιώσεις την ψυχή σου, δε θες ρε παιδάκι μου να καταντήσεις ένας στρίγγλος, υστερικός, τρελός χωρίς ζουρλομανδύα, τότε δεν έχεις παρά να φύγεις από αυτή τη χώρα, γιατί αυτή εδώ η χώρα είναι η χώρα των "Γαμάω"!

Γι'αυτό σας λέω αδερφές μου, στην Κατουροχώρα!

Στην Κατουροχώρα αδερφές μου! Στην Κατουροχώρα!

ΥΓ.#1: Μη γαμάτε τόσο και στραβοπουτσιάσετε!

ΥΓ.#2: Το οργισμένο blog επέστρεψε και σ' όποιον δεν αρέσει να πάρει τ' αρχίδια μου και στα τσακίδια! Να πα να γαμηθεί!

ΥΓ.#3: Το παρόν δημοσίευμα είναι αφιερωμένο για τα δύο χρόνια του "Dark Side" που κλείσανε αρχές Αυγούστου!

Φιλιά στη μούρη,

Jimmy Bloody Rose.

Διακοπές 2008 #15

2008-06-21T21:45:00.000+03:00

Το Ποντικονήσι στη λιμνοθάλασσα του Κούταβου. Δυστυχώς οι τοπικοί φορείς της Κεφαλονιάς το έχουν αναξιοποίητο τουριστικά, όπως και τη γέφυρα του Αργοστολιού, όπως και την περιοχή του Δραπάνου με την ανύπαρκτη μαρίνα, όπως και τον Αίνο.
Όλα αυτά είναι απλώς ακατέργαστα διαμάντια, παντελώς παραδομένα στη φθορά του χρόνου!

Διακοπές 2008 #14

2008-06-21T01:48:00.000+03:00

Το φεγγάρι που καθρεφτίζεται στη λιμνοθάλασσα του Κούταβου που σας έγραφα νωρίτερα.
Αν δεν σας κάνω όλους να 'ρθείτε φέτος Κεφαλονιά, να μην με λένε Bloody Rose!!!

Διακοπές 2008 #13

2008-06-21T01:39:00.000+03:00

Ήπιες τα ούζα σου ωραία και καλά;! Ώρα για βόλτα να χωνέψεις το χταπόδι και τα καλαμάρια, γιατί βραδιάτικα ήθελες να κάνεις και μισή φρατζόλα παπάρα στην πικάντικη σάλτσα απ' τις γαρίδες-σαγανάκι!!!
Πάρε το αίσθημα λοιπόν, και πάτε να σεργιανίσετε παρέα τα δύο πιτσουνάκια μου στη γέφυρα τ' Αργοστολιού για Δράπανο μεριά (Καλά στη γέφυρα σας είπα! Δεν σας είπα να πάτε νυχτιάτικα και στο νεκροταφείο της πόλης! Μόνο στη γέφυρα!) ν' αγναντέψετε το φως του φεγγαριού καθώς θα καθρεφτίζεται στη λιμνοθάλασσα του Κούταβου!

Διακοπές 2008 #12

2008-06-21T01:25:00.000+03:00

Αυτές είναι διακοπές! Ψαρικά και ουζάκι "Πλωμάρι"! Πού τα 'πια 'πόψε; στο "Μαϊστράτο"! Πώς θα το βρείτε; βγαίνετε λιμάνι Αργοστολίου και πιάνετε παραλία-παραλία προς Λάσση, όχι προς Κούταβο, και με το που θα τελειώσει το λιμάνι του Αργοστολιού κι ο δρόμος θα σας υποχρεώσει να στρίψετε αριστερά, εσείς θα συνεχίσετε ευθεία για να βρεθείτε κατευθείαν στο τραπέζι!!!
Καθαρά ψαρικά και άγιο ουζάκι!!!
Εγγύηση by Bloody Rose!
Έλα γεια μας λέμε! Χικ!

Διακοπές 2008 #11

2008-06-20T12:49:00.000+03:00

Προσπαθώντας να συνέλθω από τις χτεσινοβραδυνές μπύρες στο "Θαλασσόμυλο" (λίγο έξω από το Αργοστόλι, στο γύρω της Λάσσης), απ' όπου και η φωτό. Γαμάτη θέα, ενώ τρως καθώς σκάει το κύμα δίπλα σου. Αργότερα, όταν είναι φουλ σεζόν βγάζουν και τραπεζάκια εκεί που στη φωτό φαίνεται ο πέτρινος παραθαλάσσιος διάδρομος με τα σβηστά φαναράκια και είναι ακόμα πιο γαμάτα!

"...και πίνω μπύρες, πίνω μπύρες, πίνω μπύρες...!"

Διακοπές (Holidays) 2008 #10 b

2008-06-19T11:58:00.000+03:00

Α! Ώστε απόψε έχει Πανσέληνο!!!

ΥΓ. #1: Αυτό το μήνυμα-δημοσίευμα το έστειλα χτες βράδυ 18/6/08, δεν ξέρω όμως γιατί αλλά δεν ανέβηκε στο blog.

PS. #2: I would like to thank all the visitors around the world of my blog "Dark Side". Now I 'm on summer holidays and all the posts that I 've made with the title "Διακοπές (Holidays) 2008" I posted them via MMS by my mobile phone. The posts "Διακοπές 2008 #1 - #6" are from Ioannina, north-west Greece, the post #7 has been taken from the boat to Cefalonia and shows the southern part of Lefkada island, and the photos #8-#10 are from Cefalonia island.

All the posts will be updated in a week with much more photos and details, when I come back in Athens.
See ya!
And THANK YOU very much for support!!!

Διακοπές 2008 #9

2008-06-18T21:44:00.000+03:00

Σήμερα ήταν το πρώτο μπάνιο. Αν και δεν έκατσα πολλές ώρες, γιατί το μπαράκι στις Μηνιές δεν έχει ανοίξει ακόμα και την έβγαλα με ένα φραπέ μόνο, παρόλα αυτά πρόλαβα να κάνω τη μάπα μου ερυθρόδερμη, κάτι μεταξύ ξανθού Ινδιάνου και βόρειου Ευρωπαίου!

Η σημερινή φωτό είναι απ'την εν λόγω παραλία. Στο βάθος δεξιά φαίνεται το Λιξούρι.

Διακοπές 2008 #8

2008-06-17T22:16:00.000+03:00

Απόψε έχει πανσέληνο; Ας με ενημερώσει κάποιος...!

ΥΓ. "...Κι όμως είμαι ακόμα εδώ, κι αυτό το καλοκαίρι ! ! !"

Διακοπές 2008 #7

2008-06-17T22:04:00.000+03:00

Πίνωντας το δεύτερο καφέ της ημέρας στο πλοίο από Βασιλική (Λευκάδα) για Φισκάρδο (Κεφαλονιά), χαλαρώνω ακούγωντας αγαπημένη μουσική στο mp3-φωνο (όπως πάντα!) κι αγναντεύοντας το νοτιότερο ακρωτήρι της Λευκάδας.

Διακοπές 2008 #6

2008-06-16T19:07:00.000+03:00

Το ποτάμι Κάλαμος, κοντά στη Ζίτσα από τη σημερινή εκδρομή.
Γαμάτα, ε;!!!
Που να ανέβαζα κι mp3 με τον ήχο των νερών!

Διακοπές 2008 #5

2008-06-16T19:00:00.000+03:00

Σήμερα, μετά από δύο συνεχόμενα βράδια έντονης κρασοκατάνυξης (εντάξη, όχι και τόσο έντονης να πω την αλήθεια! Μη με κράξουν κιόλας όσοι με ξέρουν!) πήγαμε μια μίνι εκδρομούλα προς το χωριό του παππού μου, τη Γιουργάνιστα, απ' όπου κι η φωτογραφία. Το άγαλμα είναι του Σαμουήλ, που ανατίναξε το μοναστήρι στο Κούγκι, όταν το κύκλωσαν οι Τούρκοι. Ο Σαμουήλ καταγόταν από τη Γιουργάνιστα, γι' αυτό και η προτομη στη πλατεία του χωριού.

ΥΓ. Καλύτερες φωτό, σε καμιά βδομάδα, όταν γυρίσω στην Αθήνα, γιατί όσες δημοσιεύω τώρα είναι τραβηγμένες απ' το κινητό μου.
Από αύριο, αφήνουμε τα πανέμορφα Γιάννενα και θα τα λέμε από την πανέμορφη Κεφαλονιά!
See ya!

Διακοπές 2008 #4

2008-06-15T10:15:00.000+03:00

Προσπαθώ να συνέλθω από τα χτεσινοβραδινά κρασιά!
Τώρα τί να πω; καλό χειμώνα; (βλ. Φωτό)

ΥΓ.: Άσχετο! Την ώρα που έφτιαχνα τον καφέ μου, νόμιζα ότι είχα στο mp3-φωνό μου ράδιο (στα Γιαννενα ακούω 88,6). Κι αφού έπαιξε η ακόλουθη playlist:
1. Μιχάλης Χατζηγιάννης - Δε Φεύγω
2. Closer - Singles
3. Σάκης Μπουλάς - Το Φλασάκι
4. Μπάμπης Στόκας - Αντέχω
αναρωτήθηκα: "Καλά ρε πούστη μου, το Jimmy Bloody Rose βάλατε να σας φτιάξει playlist; Μετά είδα ότι τελικά δεν είχα βάλει ράδιο!"
Καλημέρα!

Διακοπές 2008 #3

2008-06-14T07:03:00.000+03:00

Η συγκεκριμένη φωτό θα μπορούσε άνετα να χρησιμοποιηθεί για σκηνικό στην γνωστή παλιά εκπομπή του Κώστα Χαρδαβέλλα "Ρεπορτάζ Στην Ομίχλη".
Καλημέρα!

Διακοπές 2008 #2

2008-06-13T17:06:00.000+03:00

Θα βρέξει; Δε θα βρέξει;
Θα κάνω 4ο τσιγάρο, ή θα μείνω στα τρία;

Διακοπές 2008 #1

2008-06-13T12:36:00.000+03:00

Από σήμερα ξεκινάει μία νέα σειρά φωτο-δημοσιευμάτων στο Dark Side με θέμα "Διακοπές 2008". Από χτες το απόγευμα χαλαρώωωνω από τη μιζέρια της Αθήνας...
Η φωτό είναι από το Σπήλαιο του Δήμου Ευρυμενών στα Ιωάννινα, όπου βρίσκεται και ο γνωστός παράδεισός μου-"νεκροταφείο" (τόσο ήρεμα!!!), όπου κάθε φορά δραπετεύω απ' την υστερία της καθημερινότητας!

Το Τέλος Πλησιάζει...

2008-06-10T01:56:00.000+03:00

Αισθάνομαι το τέλος να πλησιάζει.
Τώρα πια ό,τι και να γράψω, ό,τι και να πω, θαρρώ πως δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο νόημα.
Το δηλητήριο έχει πια εγκατασταθεί για τα καλά μεσ' τα στήθια μου κι ο αγώνας δρόμου με το χρόνο πολύ φοβάμαι ότι δεν μπορεί να κερδιθεί.
Κρίμα! Γιατί ρε γαμώτο; Γιατί τώρα; Τώρα που νιώθω πιο έτοιμος και πιο δυνατός από ποτέ για να πραγματοποιήσω κάθε όνειρό μου, παιδικό, τρελό, μικρό ή μεγάλο.
Πολλοί θα 'ναι αυτοί που θα το παίξουν φίλοι μου όταν φύγω από εδώ.
Άλλοι τόσοι θα 'ναι αυτοί που με περίσσιο θράσος θα πουν ότι με βοήθησαν και μου στάθηκαν. Είναι οι ίδιοι που κατά καιρούς μου χαμογελούσαν και μου χτυπούσαν την πλάτη "φιλικά", και που το μόνο που ήταν ικανοί να κάνουν, ήταν να με εκμεταλλευτούν με κάθε τρόπο και κάθε μέσο. Είναι αυτοί με τους οποίους θα γελάω από ψηλά. Θα τους βλέπω να εξακολουθούν να κάνουν τα καραγκιοζιλίκια τους, να δίνουν τις παραστάσεις τους κι εγώ θα γελάω δυνατά, με όλη τη δύναμη της ψυχής μου. Θα γελάω με την κάλπικη ψυχή τους.
Ψευτιά και υποκρισία.
Πουτανιά κι εκμετάλλευση.
Δήθεν και δημοσιοσχετίστικα χαμόγελα.
Δήθεν και δημοσιοσχετίστικες φιλίες.
Αλήθεια, για πες μου σε παρακαλώ πολύ! Τί είναι αυτό που σε κάνει να το βουλώνεις; Τί είναι αυτό που σε κάνει να βγάζεις το σκασμό; Για πες μου ειλικρινα, τί είναι αυτό που σε κάνει να θες να 'σαι βολεμενός; Εϊ, διάολε! Θα μου πεις επιτέλους, τί 'ναι αυτό που φοβάσαι πραγματικά;
Βγάλε επιτέλους τη φωνή της ψυχής σου ελευθέρα και δυνατά!

ΥΓ. Δεν θέλω να στενοχωρήσω κανένα φίλο/η bloody rose. Δεν μ' αρέσει να κλαίγομαι. Δεν μ' αρέσει να τα αναλύω. Να προσέχετε τους εαυτούς σας και τους ανθρώπους που αγαπάτε και μην αφήνετε τον εαυτό σας να αναλώνεται σε πρόσωπα και κατασταστάσεις που δεν του αξίζουν. Ελπίζω να τα ξαναπούμε.
...γιατί τίποτα δεν τελειώνει! Τα πάντα εξελίσσονται!!!

Μα κυρίως μην δηλητηριάζετε τον εαυτό σας, με κάθε λογής σκατά που σας πουλάνε!
Ζήστε δημιουργικά κάνοντας τα όνειρα σας πραγματικότητα κι αφήστε το θάνατο να έρθει στην ώρα του!
Οι καπνοβιομήχανοι, όπως και όλοι οι έμποροι ναρκωτικών, πλουτίζουν με το θάνατό σας!!!

Τα λέμε!
Το φιλαράκι σας,
Jimmy Bloody Rose
Κορυδαλλός

Γράφτηκε Τρίτη, 10/6/2008, 01:17 πμ.

2008-04-28T00:50:00.005+03:00

Μαστουρωμένη Πυθία

Ρώτησα την Πυθία να μου πει τι βλέπει για το μέλλον κι εκείνη αφού μάσησε φύλλα δάφνης μου αποκρίθηκε μισομαστουρωμένη. "Βλέπω αίμα. Κατακόκκινο αίμα που γίνεται άχρωμο και άοσμο νερό. Νερό που χάνεται στον αέρα εξατμισμένο. Βλέπω δίψα. Μεγάλη δίψα. Κι όσο θ' αναζητάς λίγες σταγόνες νερό για να ξεγελάσεις τη δίψα σου, τόσο θα μεταμορφώνεσαι σε ένα ζωντανό-νεκρό. Σε έναν αναίσθητο βρικόλακα."

Ένας Κύκλος Έκλεισε!

2008-02-03T00:58:00.000+02:00

Σήμερα έκλεισε ένας κύκλος! Είδα τα λάθη μου κι αποφάσισα να μην τα ξανακάνω για να μην καταστρέψω και την υπόλοιπη ζωή μου!
Αρκετά μ' εκμεταλλεύτηκαν όσοι κι όποιοι μ' εκμεταλλεύτηκαν.
Ήρθε η στιγμή που ο κύκλος θα κλείσει και η ευθεία θα συνεχίσει μπροστά προς το στόχο των ονείρων που μου έχουν απομείνει. Των παιδικών μου ονείρων!
Τα κοινά μας όνειρα πεθάνανε μωρό μου και σου εύχομαι να μην ξανανιώσεις μόνη, όποτε συνηθίζεις να το παίζεις άνετη!
Ήταν μαλακία μου που άρχισα να ελπίζω μόλις σε ξαναείδα. Θα φροντίσω να μην σε ξαναδω. Να μην ξαναγίνει το λάθος!
Όνειρα γλυκά και απονείρευτα!
...Άλλωστε τώρα πια, όπως μου 'χες γράψει τότε, "δεν νομίζω πως έχουμε να πούμε κάτι"!!!

Ούτε Ένα Καφέ!

2008-02-02T23:32:00.000+02:00

Αυτή η εβδομάδα ήταν από τις πιο δύσκολες της ζωής μου. Πολύ πίεση στη δουλειά κι εκτός αυτού είχα και την αχαριστία του εργοδότη που τον ενοχλούν τα πέντε λεπτά που κάνω για να πάρω ένα καφέ! Ούτε ένα καφέ!
Εμένα όμως δεν με ρώτησε κανείς αν θέλω να δουλεύω 9,5-11 ώρες κάθε μέρα, χωρίς πλέον να 'χω λίγο χρόνο για μένα. Δεν με ρώτησε κανείς αν θέλω να είμαι μόνος και να 'χω χαθεί από όλα τ' αγαπημένα μου πρόσωπα.
Δεν με ρώτησε κανείς αν θέλω να καταστρέψω την υγεία μου!
Και η αχαριστία έχει τα όριά της!
Μήπως θέλετε να μου φέρετε ένα καθετήρα κι ένα καθίκι για τις φυσικές μου ανάγκες;!!!
ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ ΟΛΟΙ ΣΑΣ!!!

Υπέροχη Μέρα Για Κοπάνα ! ! !

2008-01-23T11:34:00.000+02:00

Γκούχου! Γκούχου!

;)

Δεν Ξέρω Πια Τίποτα!

2008-01-20T00:20:00.000+02:00

Δεν ξέρω πια τί είναι σωστό...
Δεν ξέρω πια τί είναι λάθος...
Δεν ξέρω πια τί είναι αληθινό...
και τί ψεύτικο...
Δεν ξέρω πια τί είναι όνειρο...
και τί εφιάλτης...
Δεν ξέρω πια τί 'ναι αυτό που γουστάρω...
και τί 'ναι αυτό που μ' αηδειάζει!
Δεν ξέρω πια τί πραγματικά μ' έχει κουράσει...
Το μόνο που ξέρω είναι ότι θέλω να την κάνω από εδώ!

Jimmy Bloody Rose
Κορυδαλλός

ΥΓ. Το παρόν δημοσίευμα είναι το πρώτο που δημοσιεύεται από το νέο bloody mobile phone. Και πλέον είναι πιο εύκολο μέσω κινητού. Από την περασμένη Κυριακή είμαι χωρίς internet κι έτσι μην περιμένετε να σας απαντήσω άμεσα σε τυχόν σχόλιά σας.
J.B.R.

2008-01-05T00:42:00.000+02:00

Δύο Πράγματα Που Με Αηδιάζουν Περισσότερο…

Δύο πράγματα που με αηδιάζουν περισσότερο, με κάνουν έξω φρενών και με απογοητεύουν, και κυρίως στον εργασιακό χώρο, είναι το γλείψιμο, οι βδέλλες, και η αχαριστία…!
Στο παρελθόν έβαζα νερό στο κρασί μου και κατάπινα. Είχα τους λόγους μου. Δεν ήμουν μόνος μου, προστάτευα άλλους ανθρώπους.
Τώρα πια δεν μπορώ!
Δεν ανέχομαι τίποτα!
Η μαλακία είναι που έχω καταστρέψει την προσωπική μου ζωή για τα επαγγελματικά (και την προστασία ανθρώπων του παρελθόντος).
Λυπάμαι μόνο για τα σημαντικά πρόσωπα της ζωής μου, οι φίλοι μου και η οικογένειά μου, που έχει τύχει να τους πω «…δυστυχώς δεν μπορώ σήμερα. Έχω δουλειά. Θ’ αργήσω.»
Ίσως κάποια στιγμή γράψω περισσότερα…
Ίσως δεν ξαναγράψω ποτέ…
Ίσως τα γράψω όλα, ή και τίποτα…
Τώρα πάντως δεν γουστάρω να γράψω τίποτα! Είμαι πολύ κουρασμένος από την αηδία μου για όλους αυτούς, τους αχάριστους και τις βδέλλες!!!

Στην Υγειά Μας! Καλή Χρονιά Σε Όλους Μας!

2008-01-01T02:53:00.000+02:00

Mόνος μπεκροπίνοντας με ουίσκι κι ακούγοντας "Μπαλάντες Γραμμένες Στο Αίμα".
Μόνος.
Αλήθεια πού πήγαν όλοι;!
Σσσσς! Κοιμούνται! Κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου!
Εύχομαι το 8 να μου φέρει ό,τι μου πήραν οι προηγούμενοι! Κλέφτες!
...Και ξέρω ότι θα μου τα φέρει! Όπως ήξερα ότι θα σε ξαναδώ! Κάποια πράγματα είναι μοιραίο να γίνουν και είναι μάταιο να τ' αποφεύγουμε!
Είναι το τυχερό μου νούμερο!
Κι αν δεν θέλει, θα το κάνω εγώ να θέλει!
;)
:)
Jimmy Bloody Rose
Κορυδαλλός
(Στάλθηκε μέσω bloody mobile phone-άντε να μού 'ρθει το καινούριο, να μη μου γαμιέται ο αντίχειρας!!!)

Δεν Είμαι Η Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη ! ! !

2007-12-26T19:35:00.000+02:00

Σε όλους όσους εξακολουθούν να το παίζουν «δημόσιες σχέσεις τύπου Γιάννας Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη» ή τύπου «Δημήτρη Αβραμόπουλου» το μόνο που έχω να τους πω είναι ότι δεν είμαι ούτε η Γιάννα, ούτε ο Αβραμόπουλος.

Εδώ και πολύ καιρό έχω βαρεθεί να το παίζω «δημόσιες σχέσεις», ψεύτικες, υποκριτικές, που μπροστά σού χαμογελάνε και πίσω σου σε θάβουν! Όποιος γουστάρει να πάρει τηλέφωνο ας πάρει, όποιος γουστάρει τη παρέα μου, τον Jimmy έτσι όπως είναι, με τα «πιστεύω» του, με τις θεωρίες του, με τις συνήθειές του, με τα καλά του και τις μαλακίες του, καλώς ας εξακολουθήσει να είναι δίπλα μου. Όποιος πάλι δεν γουστάρει, καλά θα κάνει να με απαλλάξει μια και καλή από τον εγωπαθές εαυτό του και να με αφήσει ήσυχο, όπως τους αφήνω κι εγώ ήσυχους. Δεν είμαι η Γιάννα! Ποτέ δεν ήμουν, ούτε θέλω να γίνω.

Βαρέθηκα το δήθεν! Τις δήθεν φιλίες! Δεν τις έχω ανάγκη! Ποτέ μου δεν τις είχα ανάγκη! «Τι κάνεις ρε φίλε; Χάθηκες!» Ναι, ρε μεγάλε χάθηκα, γιατί δεν γουστάρω πια την υποκρισία! Γιατί όποτε ήρθα, ήσουν απών! Κόψε λοιπόν τώρα τις μαλακίες κι άσε με στην ησυχία μου!
Α..! Καλά Χριστούγεννα!
Jimmy Bloody Rose
Κορυδαλλός

Χαρούμενα Καταθλιπτικά Χριστούγεννα

2007-12-16T04:14:00.000+02:00

Το αποψινό δημοσίευμα έγινε πίνοντας το πιο καθαρό πότο, δηλ. τσίπουρο, ακούγοντας την πιο καθαρή μουσική, δηλ. blues ("Blues In The Νight Podcast" by Mr. James McGee) και γαμώντας τον αντίχειρά μου στο bloody mobile phone (αχ αυτοί οι τόνοι!)
ΠΡΟΣΟΧΗ: Ο Jimmy Bloody Rose δεν είναι παράδειγμα προς μίμηση, αλλά προς αποφυγή!
Χαρούμενα Καταθλιπτικά Κινέζικα Χριστούγεννα ! ! !
Jimmy Bloody Rose
Κορυδαλλός

Χαρούμενα Καταθλιπτικά Χριστούγεννα #1

2007-12-16T04:12:00.000+02:00

Ώρα 2:20 ξημέρωμα Κυριακής. Τα πίνω μόνος στο μπαλκόνι ακούγοντας "Blues In The Night". Δεν ξέρω ποιος έδωσε το συγκεκριμένο τσίπουρο στον πατέρα μου, πάντως είναι το καλύτερο φαρμάκι μια τόσο κρύα βραδιά και συνάμα τόσο καταθλιπτική, ανάμεσα σε πολύχρωμα φωτάκια που παίζουν σα τρελά.
Δεν θυμάμαι ποτέ να πέρασα Χριστούγεννα χωρίς το αίσθημα της κατάθλιψης. Ίσως τελικά να γεννήθηκα έτσι μ' ένα προβληματικό γονίδιο, που άλλοτε με κάνει να πετάω κι άλλοτε να σέρνομαι. Επίσης δεν θυμάμαι να υπήρξε ποτέ άνθρωπος να μ' αγαπήσει ουσιαστικά, ελεύθερα κι αληθινά. Κι όταν λέμε αγάπη δεν εννοούμε έτσι όπως έχουμε μάθει ν' αγαπάμε σε μια υπερκαταναλωτική κοινωνία, κτητικά. Ούτε όπως μας έμαθαν οι διπλωματικές μας συνήθειες, δημοσιοσχετίστικα, παίζοντας μεταξύ αλήθειας και ψέματος!
Η αγάπη φαίνεται μόνο από το πόσο ψηλά βάζουμε στις προτεραιότητές μας έναν άνθρωπο. Ό,τι και να πούμε, τα λόγια είναι αέρας κι ο ήχος απ' τα λόγια θα σβήσει, καθώς ολοένα και θα μειώνεται η έντασή του αέρα.

Χαρούμενα Καταθλιπτικά Χριστούγεννα #2

2007-12-16T04:10:00.000+02:00

Δεν υπήρξα ποτέ βασική προτεραιότητα στη ζωή κάποιου ανθρώπου κι ίσως σ' αυτό να φταίω αποκλειστικά εγώ κι ο τρόπος που έχω μάθει να ζω και ν' αγαπώ.
Από μικρός ποτέ δεν μ' άρεσε να βρίσκομαι μπροστά. Πάντα ένιωθα πιο άνετα όταν βρισκόμουν πίσω, στο background! Ίσως πίσω από αυτή τη συμπεριφορά να κρύβεται μια διάθεση αποφυγής ευθυνών, όμως κι έτσι προτιμώ να κάνω καλά στους άλλους χωρίς να φαίνονται, γιατί δεν μ' αρέσουν ούτε τα "μπράβο", ούτε τα "ευχαριστώ". Δεν νιώθω καθόλου άνετα.
Έτσι λοιπόν έχω μάθει σ' ένα τρόπο σιωπηρής αγάπης. Απόλυτα ελεύθερης! Αυτός ο τρόπος έχει ένα κακό. Δεν καταλαβαίνουν οι γύρω μου πότε είμαι καλά και πότε άσχημα, με αποτέλεσμα την πλήρη αγνόησή μου και τη συνέχιση της ζωής τους ανενόχλητα! Ποτέ δεν έχω πει τί έχω εγώ ανάγκη. Δεν γουστάρω να φωνάζω.
Έτσι λοιπόν κάθε αγαπημένο μου πρόσωπο συνεχίζει τη ζωή του αγνοώντας με.
Αλήθεια, αν σου έλεγα απόψε να μείνεις δίπλα μου, να μου κρατήσεις το χέρι και να μ' ακούσεις, θα γινόμουν η πρώτη προτεραιότητα στη ζωή σου;

Καλή Σου Νύχτα Χτες !

2007-12-12T01:08:00.000+02:00

Σκάσε πόρνη!
Μην πεις τίποτα απόψε...
Κλείσε τα μάτια και πες καληνύχτα στο χτες!

Δημοσίευση μέσω bloody mobile.
Jimmy Bloody Rose
Κορυδαλλός

2007-11-14T01:55:00.000+02:00

Κλεινω τα ματια μου κι αναζητω το βλεμμα σου,
σβυνω την τηλεοραση και προσπαθω ν' ακουσω τη βραχναδα της φωνης σου,
με παιρνει ο υπνος στο σκοταδι, μα το χαμογελο σου μου δινει φως...

δημοσιευση μεσω bloody mobile phone, γιατι ετσι μου τη βαρεσε αποψε!
Φιλοι & φιλες bloody roses καληνυχτα!
Καλο ξημερωμα!
Jimmy Bloody Rose
κορυδαλλος

Τίποτα Πια Δεν Είναι Ίδιο!

2007-10-30T01:03:00.000+02:00

Μέχρι να ξαναγράψω εδώ μέσα, θέλω να κάτσετε και να σκεφτείτε ειλικρινά πόσοι από όλους κι όλες εσάς αισθάνεστε ότι είστε ελεύθεροι.
Καληνύχτα! Καλό ξημέρωμα!

ANEY...

2007-10-20T23:29:00.001+03:00

XPONIA ΠOΛΛA "ΓEPAΣIMAKH" !
D.G.T.

2007-10-07T23:48:00.000+03:00

Κενό όπως ακριβώς μέσα μου!

Χαρισμένο Σε Όσους Αποφάσισαν Να Πετάξουν Ψηλά Αυτό Το Καλοκαίρι...

2007-08-21T01:27:00.000+03:00

Φωτογραφία: http://www.flickr.com/photo_zoom.gne?id=247499396&size=o

Steve Miller Band - Winter Time

In the winter time
When all the leaves are brown
And the wind blows so chill
And the birds have all flown for the summer
I'm callin', hear me callin', hear me callin'

In the winter time
When all the leaves are brown
And the wind blows so chill
And the birds have all flown for the summer
I'm callin', hear me callin', hear me callin'
I'm callin', hear me callin', hear me callin'
In the winter time

In the winter time
When all the leaves are brown
And the wind blows so chill
And the birds have all flown for the summer
I'm callin', hear me callin, hear me callin'

Σταματήστε να είστε περίεργοι με το κοντέρ του αυτοκινήτου σας.
Ναι! Όλα τ' αμάξια έχουν τελική ταχύτητα! Δεν είναι ανάγκη να το φτάσουμε στα όρια του, ξεπερνώντας τα δικά μας όρια!
Σταματήστε να είστε ΕΓΩιστές στο δρόμο!
Με τις αυτοκτονικές σας τάσεις κινδυνεύουν κι άλλες ζωές που δεν σας φταίνε σε τίποτα!

Ένας Χρόνος Dark Side...

2007-08-12T22:15:00.000+03:00

Απόψε κλείνει ένας χρόνος Dark Side , του http://alithia.blogspot.com/ . Ένας ολόκληρος χρόνος αποκαλύψεων και αναζήτησης. Αποκάλυψης της αλήθειας, της δικής μου αλήθειας, έτσι όπως τη βλέπω, έτσι όπως την αισθάνομαι, έτσι όπως τη βιώνω. Πάντα χωρίς να εκθέτω πρόσωπα αλλά μόνο καταστάσεις. Κι αναζήτησης κι εξερεύνησης της σκοτεινής πλευράς του φεγγαριού, που είναι και το σήμα κατατεθέν του συγκεκριμένου ιστολογίου.

Πρόθεσή μου δεν είναι να σοκάρω κανένα.
Πρόθεσή μου είναι μόνο να εκφράσω τη ψυχή μου.
Σας ευχαριστώ πολύ που ένα ολόκληρο χρόνο κάθεστε δίπλα μου, στο ψυχοκρέβατό μου (όπως συνηθίζω να το λέω).

Και θα συνεχίσω να γράφω τις αλήθειες μου. Και τις μέρες που δεν είμαι έτοιμος να αντιμετωπίσω την αλήθεια, να μην γράφω και ν' απέχω.

Απόψε λοιπόν για τον ένα χρόνο του Dark Side - alithia.blogspot.com αποφάσισα να δημοσιεύσω ένα από τα πρώτα ποιήματα μου, της πρώτης περιόδου μου.
Ήταν 1998 έδινα τρίτη χρονιά Πανελλήνιες εξετάσεις κι εξαιτίας της κατάρρευσης μιας μεγάλης ιδέας που μέχρι τότε πίστευα και ζούσα μαζί της, έπαθα πρώτη φορά κατάθλιψη.
Αντί να διαβάζω Ιστορία και Πολιτική Οικονομία, εγώ έγραφα στίχους!

Το συγκεκριμένο ποίημα λέγεται "Σκόρπια Λόγια Της Ψυχής, Μιας Αθυρόστομής Πουτάνας" και είναι ένα από τ' αγαπημένα μου, γιατί γράφτηκε απολύτως ελεύθερα, χωρίς να 'χω στο νου μου ούτε μουσική, ούτε ομοιοκαταληξία ή μέτρο.

ΣΚΟΡΠΙΑ ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ, ΜΙΑ ΑΘΥΡΟΣΤΟΜΗ ΠΟΥΤΑΝΑ

2007-08-12T21:55:00.000+03:00

Η μοναξιά είναι βαριά
Μια ιστορία πολύ παλιά
Κι αν δεν τη γνωρίσεις σε όλο το μεγαλείο της
Όλα τα στάδια της
Δεν θα καταλάβεις ποτέ πόσο είναι κακιά
Τη μια τη θες πολύ,
Όσο τίποτα άλλο,
Την άλλη σου δίνει χωλή
Και τον κόσμο χάνω
Τώρα άνθρωπο δε θέλω να δω
Και τώρα κοντά σου θέλω να ‘ρθω
Και τα καυτά σου χείλη να ακουμπώ
Τα δυο σου μάτια ν’ αντικρίζω
Την απέραντη ψυχή σου να διασχίζω
Και τα πάμπολλα αγαθά της ν’ ανακαλύπτω.
Από τη μοναξιά πεθαίνω
Κι από σένα μ’ ανασταίνω
Εσύ είσαι της ζωής μου η μόνη πηγή
Η μόνη γυναίκα που μου θεραπεύει την κάθε πληγή
Την καρδιά μου μπορείς να ξεγελάς
Κι απ’ τη δυστυχία μου να με κάνεις φυγά
Τη θλίψη μου πολύ καλά την κυβερνάς
Και τη σβήνεις όταν μου δείχνεις πως μ’ αγαπάς
Θέλω να σου πω πως σ’ αγαπώ
Μα οι τρίτοι είναι δυνατοί, πολλοί
Θαρρώ πως δεν μπορώ να τα’ οδηγώ
της ψυχής μου το άγριο άλογο
κουράστηκα κάθε βράδυ, μοναχικό σαν κι αυτό
να σκουπίζω της ψυχής μου τα αίματα, με χαρτί και στυλό
σκόρπιοι στίχοι μόνοι, δίχως μουσική
σαν κι εμένα ζουν, μες στη φρίκη κι αυτοί
στίχοι ερωτευμένοι με τη μουσική,
σα το Jimmy που αγαπάει τρελά τη Λαμπρινή.
Κάθε νύχτα σαν κι αυτή, τα φαντάσματα του μυαλού μου με κυνηγούν
και με σύμμαχο τη μοναξιά μου, δυνατά με χτυπούν
η ψυχή μου τότε βγάζει κραυγές έντονες
κάθε ηχώ απ’ τις φωνές στο χαρτί ’ναι ξερές.

Θα ήθελα να ταφώ σε μόνιμο τάφο στο Σπήλαιο
Αφιερωμένο στις ψυχές που απαλύνουν τον πόνο της ψυχής μου,
Στα μάτια που αγαπήθηκαν με τα δικά μου μάτια,
Σε μια γυναίκα που δε θα ξεχάσω ποτέ το άγγιγμά της σε μένα,
Το φιλί της σε μένα, το βλέμμα της σε μένα,
Το γυμνό της κορμί που ήταν φτιαγμένο μόνο για μένα.
Κι όλα αυτά αντίστροφα ♥?

Γράφτηκε την Τρίτη 20/1/1998 στις 12:50 πμ και το Σάββατο 7/2/1998 στις 1:30 πμ από τον Jimmy Bloody Rose Δημήτριος Τσόλης, Κορυδαλλός.
Πρώτη δημοσίευση την Κυριακή 12/8/2007,στις 9:55 μμ, στο “Dark Side” - www.alithia.blogspot.com.

©2006-2007
Jimmy Bloody Rose Dimitrios Tsolis

Korydallos, Piraeus, GREECE
Απαγορευέται οποιαδήποτε χρήση του περιεχομένου της συγκεκριμένης ιστοσελίδας -μέρους ή εξ' ολοκλήρου- χωρίς προηγούμενη αναγνώριση και αναφορά του δημιουργού και της πηγής.

29707 Ghosts Of Past 4 Years

2007-07-28T23:41:00.001+03:00

Βορειοδυτική πλευρά Τόμαρου.
Μια φεγγαρόλουστη νύχτα ακούγοντας "Μπαλάντες Γραμμένες Στο Αίμα"

297

Ακούγονται:
1. Jimmy Bloody Rose - Υποσχέσεις (Απόδοση: Jimmy Bloody Rose)
2. Cranberries - Promises
3. Rainbow - I Surrender
4. Journey - Separate Ways (Worlds Apart)
5. Bon Jovi - I'D Die For You
6. Guns N' Roses - Think About You
7. Guns N' Roses - Back Off Bitch
8. Richie Sambora - Rosie (Live)
9. Jimmy Bloody Rose - Storm Of Happiness (Doors - Riders On The Storm)
10. Led Zeppelin - Babe I'm Gonna Leave You
11. Μάνος Τζαβολάκης - "Rock Καταστάσεις" (Atlantis 105.2 23.7.2005, Στίχοι: Jimmy Bloody Rose)
12. Helloween - Forever And One (Neverland)
13. Radiohead - Street Spirit (Fade Out)
14. 15-50 - Πετάω Ψηλά
15. MSG - When I'm Gone
16. Heart - Alone
17.Heart - Alone (Live)
18. Nirvana - Where Did You Sleep Last Night
19. Nirvana - Heart Shaped Box
20. Led Zeppelin - Since I've Been Lovin' You

Jimmy Bloody Rose
ΚοΡυΔαΛΛόΣ

ΥΓ. ΥΓ. 30/7/07, 19:21 : Όλα τα αρχεία του Bloody Rose PodCast διαγράφηκαν, γιατί έτσι μου τη βάρεσε!

Χρόνια Πολλά ! ! !

2007-07-23T19:37:00.000+03:00

Χρόνια πολλά! Να τα εκατοστίσεις! Με υγεία σε σένα και τους ανθρώπους που αγαπάς!
Να χαμογελάς!
Νίκησες! Έχασα!
Τα λέμε...!
Jimmy

Soundtrack Ημέρας: Άλκιστις Πρωτοψάλτη - Τράβα Σκανδάλη

Καλημέρα!

2007-07-15T12:25:00.000+03:00

Το παρακάτω είναι αφιερωμένο εξαιρετικά σε δύο μάτια που χτες βράδυ εργάζονταν στη ΛΑΕΔ. Και τα μάτια μου όλο το βράδυ ήταν καρφωμένα πάνω της.
Τελικά μπορεί ο άνθρωπος να ξαναερωτευτεί...! ΧΑ!
Υπάρχει ελπίδα!
Υπάρχει...;
Το παρακάτω τραγούδι είναι από το αγαπημένο μου αλμπουμ "CRASH! BOOM! BANG!" των αγαπημένων μου ROXETTE του 1994 και λέγεται "The First Girl On The Moon" σε μουσική και στίχους Per Gessle και παίζει συνέχεια στ' αυτιά μου από τις 7:30 το πρωί που ξύπνησα.
Για αποθήκευση δεξί κλικ πάνω του και "save target as...".
Soundtrack Ημέρας:ROXETTE - The First Girl On The Moon
(Συγγνώμη για το κακό ήχο, αλλά η κασσέτα απ'όπου το ψηφιοποίησα έχει λιώσει πλέον!)

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΩΝΗ!

2007-05-31T21:17:00.000+03:00

ΨΗΦΙΣΕ ΚΙ ΕΣΥ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!!!
ΒΓΑΛΕ ΚΡΑΥΓΗ!
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΔΥΝΑΤΟΙ!!!

Jimmy Bloody Rose
Κορυδαλλός

Το άρθρο μου στις 6/11/06.

Αμαλία, αντίο! ...και συγγνώμη!

2007-05-30T01:15:00.000+03:00

Ιλάειρα

2007-05-13T03:16:00.001+03:00

Χτες βράδυ είδα ένα πολύ παράξενο όνειρο. Είδα τη Λάειρα να είναι ξανά δίπλα μου, να μου χαμογελάει και να με φιλάει. Η μελαχρινή μου φίλη που όπως πάντα θα ερχόταν δίπλα μου να αφουγκραστεί κάθε μου ανησυχία, κάθε μου στενοχώρια και να τρυπώσει στην αγκαλιά μου με το αθώο βλέμμα της και το αυθόρμητο χαμόγελο μικρού παιδιού, να πάρει και να εξαφανίσει κάθε άσχημη σκέψη μου. Έτσι και χτες βράδυ! Ήρθε άλλη μια φορά, αλλά αυτή τη φορά στο όνειρό μου.

Κι ενώ την είχα αγκαλιά όπως συνήθιζα και τα λέγαμε, ξαφνικά το αθώο παιδικό βλέμμα της πάγωσε και το χαμόγελό της χάθηκε! Απλώνοντας τα μπροστινά της πόδια πάνω μου εμφανίστηκαν νύχια γάτας, καρφώνοντάς τα στο δεξί μου χέρι, και ταυτόχρονα ανοίγοντας το στόμα της εμφανίστηκαν κυνόδοντα λέαινας, προσπαθώντας να με δαγκώσει. Το καλό μου φιλαράκι είχε μεταμορφωθεί σε ένα σκοτεινό, ατίθασο κι επιθετικό αιλουροειδές που δεν μπορούσες να το ψυχολογήσεις.

Προσπάθησα να το αποφύγω, μα μάταια. Ξέφυγα μια φορά από τα γαμψά του νύχια, μα και πάλι με μια κίνηση λαιμητόμου τρύπωσε και πάλι τα νύχια της στη σάρκα μου και οι κυνόδοντες λέαινας άρχισαν να ματώνουν το χέρι μου. Σπρώχνω τη λέαινα προς τα πίσω βγάζοντας τα βρικολακίσια δόντια της απ’ τη σάρκα μου, μα ξανά με μια απότομη κίνηση που αυτή τη φορά θύμιζε το μίσος και την οργή σκυλόψαρου καρφώθηκε για τα καλά στη σάρκα μου. Άρχισα να αιμορραγώ ασταμάτητα, με τον πόνο να μ’ αγγίζει στη καρδιά.
Κάπου εκεί ξύπνησα ταραγμένος με τους συμβολισμούς του εφιάλτη να στοιχειώνουν τη σκέψη μου. Ελπίζοντας πως το συγκεκριμένο όνειρο αναφερόταν σε πρόσωπα και καταστάσεις του παρελθόντος κι όχι του μέλλοντος…!
…δεν έμειναν άλλωστε και πολλά άτομα να μπορούν να το κάνουν πραγματικότητα.

Κιτρινισμένες Φωτό:Κεφαλονιά, Αύγουστος 1993, Λάειρα, κόκκινος γιος κι εγώ

ΣΤΡΙΠΤΙΖ: Στις πέντε σταγόνες αίμα, η μια δώρο...

2007-02-25T03:17:00.000+02:00

Η φίλη μου, από την όμορφη εποχή του Jeronimo Groovy και της ζεστής «κοντοπουλικής παρέας», η Φωτεινούλα με κάλεσε να γίνω πιο αποκαλυπτικός. Κι επειδή δεν μπορώ να αντισταθώ σε ένα τόσο δα «στρουμφάκι» ξεκινάω ευθύς αμέσως να γδύνομαι.

1. Είμαι δημιούργημα πέντε ανθρώπων. Του δασκάλου μου στη Ε’ Δημοτικού Σωτήρη Θ. ο οποίος θέλοντας να δείξει στους συμμαθητές μου ότι είναι «ανεξάρτητος» και δεν επηρεαζόταν από τον διευθυντή του σχολείου που τύχαινε να είναι πατέρας μου, φρόντιζε σε κάθε ευκαιρία να με προσβάλει, να με μειώνει και να με χτυπάει αραιά και που. Ο πατέρας μου ως γνήσιος δημοκράτης ποτέ δεν έκανε θέμα.
Εκείνη τη χρονιά έχοντας μετακομίσει από τη Νεάπολη της Νίκαιας, όπου έζησα τα πρώτα μου έντεκα χρόνια, στη πόλη που γεννήθηκα, τον Κορυδαλλό, άλλαξα και σχολείο μιας και μετά το έμφραγμα του πατέρα μου ήταν αδύνατο να πηγαινοέρχομαι κάθε μέρα Κορυδαλλός - Νεάπολη. Στο νέο μου σχολείο η συμμαθήτρια μου Άννα Β. και με την πολύτιμη συμπαράσταση, προτροπή και βοήθεια της βαρεμένης μάνας της, μαζεύει υπογραφές για να διώξει το νεοφερμένο κωλόπαιδο, γιατί δεν είναι δυνατόν ο καινούριος να είναι πιο τυχερός από εμάς και να μας πάρει τη θέση του παραστάτη!!! (Καταραμένη τύχη! Πολλές φορές η ιστορία του Άλεξ από τη Βέροια με έχει ερεθίσει να γράψω αναλυτικά για τις μαλακίες των γονιών και για την συγκάλυψη εγκλημάτων και τη ψυχολογία του όχλου, αλλά το αποφεύγω, κυρίως γιατί είναι ένα θέμα που δεν εξαντλείται εύκολα!)
Εκείνη τη χρονιά (τη πρώτη δύσκολη, το δικό μου "βρώμικο '89") παίρνω δύναμη από δύο ανθρώπους. Από τον Ultimate Warrior, για το πάθος του, την τρέλα του, και κυρίως την επιμονή και υπομονή του για το δίκαιο και την αλήθεια. Ακόμη και σήμερα παίρνω δύναμη από το πάθος του στα κείμενά του.
Ο άλλος άνθρωπος που γνώρισα «ραδιοφωνικά» εκείνη τη χρονιά ήταν ο Κώστας Μυλωνάς (TOP FM, Super FM, ΩΧ FM, SHOCK FM 89,7MHz) που με όσα έλεγε με έμαθε ένα πράγμα. Να μάθω να ακούω τον άλλο και πριν κρίνω κάποιον, να βάζω τον εαυτό μου στη θέση του και να προσπαθώ να δω τα πράγματα από τα δικά του μάτια.
Αυτούς τους δύο ανθρώπους αν και δεν τους συνάντησα ποτέ, με επηρέασαν τόσο πολύ που τους θεωρώ πατέρες μου.
Τέλος ο πέμπτος άνθρωπος που είμαι δημιούγημά του είναι η μητέρα της μητέρας μου, η Ανδρεάδα Τ. . Εκείνη τη χρονιά με στήριξε και μου είπε κάτι που θα το θυμάμαι πάντα. Κάποιες δύσκολες στιγμές όταν έχω ανάγκη κάποιον τη βλέπω να έρχεται πάλι κοντά μου. Είμαι σίγουρος πως πάντα με προσέχει από εκεί ψηλά!

2. Η δεύτερη δύσκολη χρονιά μου ήταν την τρίτη φορά που έδινα πανελλήνιες εξετάσεις, όπου ο αδερφός μου από άλλη μάνα και άλλο πατέρα, Μιχάλης Σ. μια ωραία βραδιά σαν όλες τις άλλες που βγαίναμε για καφεδάκι στο Πασαλιμάνι με τα άλλα αλλάδερφα αδέρφια μας τόν έπνιξε ο κυκλοθυμισμός του και ξαφνικά άρχισε να μου επιτίθεται κάτω από τη μέση, μπροστά σε ανθρώπους που ήξερε μόλις ένα χρόνο.
(Κι εγώ είμαι κυκλοθυμικός, αλλά δεν επιτίθεμαι στους άλλους.) Από τότε έπαψα να πιστεύω στη φιλία. Η συνέχεια αναμενόμενη. Κατάθλιψη, κλείσιμο στον εαυτό μου, δεκαπέντε παραπανίσια κιλά και βέβαια αποτυχία στις εξετάσεις. (Ήταν η πρώτη φορά που έπαθα κατάθλιψη. Τη νίκησα τότε. Τη σημερινή δεν ξέρω…!)

3. Έχω ερωτευτεί μόνο τρεις φορές στη ζωή μου. Στα δεκατρία μου την Ελένη Τ., στα δεκαεπτά μου την Λαμπρινή Π. και στα είκοσι πέντε μου την Χρυσούλα - Ζαχαρούλα Ξ.
Παρόλο που η τελευταία πάντα με κατηγορούσε ότι αρκούσε η κοπέλα που κάθεται απέναντί μου να φοράει μίνι φούστα για να παίξω μαζί της!

4. Δεν πιστεύω πουθενά και κανένα.

Δεν εμπιστεύομαι εύκολα κι ως εκ τούτου δεν κάνω εύκολα φιλίες και δεν ερωτεύομαι κάθε όμορφη γυναίκα που γνωρίζω.

Θέλω να είμαι ανεξάρτητος. Ό,τι κάνω το κάνω μόνος μου χωρίς τη βοήθεια κανενός.
Όποιος προσπαθεί να με αλλάξει, να με τυποποιήσει, να με καθορίσει, να με βάλει στη δική του φυλακή, το μόνο που συνήθως καταφέρνει είναι να με χάσει.
Σιχαίνομαι την αχαριστία και την απαξίωση της ανθρώπινης προσωπικότητας με οποιονδήποτε τρόπο.

5. Το τελευταίο διάστημα, έχοντας χάσει τα τελευταία μου όνειρα, προσπαθώ να πραγματοποιήσω και να κάνω πράξη κάποια από τα παιδικά μου όνειρα κι αγάπες! Θα δεις…!
Παθιάζομαι εύκολα με καθετί που μου αρέσει και αγαπώ.

Στις πέντε η μία δώρο: Το ψευδώνυμο “Jimmy Bloody Rose” προήλθε από τα χρόνια της Ιωνιδείου Σχολής Πειραιά. Στο γυμνάσιο και στα πρώτα χρόνια του λυκείου κάποιος μαλάκας συνήθιζε να μου βγάζει διάφορα κοροϊδευτικά παρατσούκλια και τραγουδάκια προκειμένου να φαίνεται μάγκας στα μάτια των άλλων (ΠΟΤΕ μου ΔΕΝ γούσταρα τον ΟΧΛΟ! ΠΟΤΕ μου ΔΕΝ υπήρξα ΘΥΜΑ του!). Έτσι λοιπόν στη πρώτη λυκείου, πορωμένος τότε με τους Guns N Roses (αν και πάντα αγαπούσα περισσότερο τον Izzy Stradlin’, παρά τον Axl Rose) ξεκίνησα να υπογράφω κάθε χιουμοριστικό σκιτσάκι μου ή στίχο μου ως “Jimmy Rose”. Στην τρίτη λυκείου είχα γράψει παρέα με τον διπλανό μου Χρήστο Σ. ένα ποιματάκι 24 στίχων (οι 20 δικοί μου, οι 4 δικοί του) υβριστικό για ένα καθηγητή που συνήθιζε να ερωτοτροπεί με τις συμμαθήτριες μας και να τη βγαίνει στους μαθητές ως ο «γαμάω». Τα καπνιστήρια του λυκείου πολύ γέλασαν τότε!
Το “Bloody” προήλθε από το τραγούδι «Diamond Ring» των άλλων αγαπημένων μου (από το δημοτικό), των Bon Jovi. Το συγκεκριμένο τραγούδι βρίσκεται στο άλμπουμ “These Days” του 1995, ενώ στη δεύτερη στροφή λέει τους στίχους που γράφω στην πρώτη σελίδα της ιστοσελίδας μου. Τότε είχα σκεφτεί πως αν έκανα δικό μου συγκρότημα θα το έλεγα Bloody Roses, για να περιέχει και τις δύο μου αγάπες (Bon Jovi, GNR), ενώ είναι το ίδιο εύηχο όσο το “GNR”. Αυτή τη σκέψη μου μάλλον πρέπει να την είχε πολύς κόσμος! Θα το δεις αν χτυπήσεις σε μια μηχανή αναζήτησης «Bloody Rose».

Τέλος θέλοντας να με βρίσκουν εύκολα, όσοι ήξεραν ότι ακούω σε αυτό το παρατσούκλι, κατοχυρώνω πέρυσι τα domain-names “bloodyrose.gr”, “jimmybloodyrose.gr”, “bloodyroses.gr”, και παίρνω δάνειο για να «αγοράσω» το “bloodyrose.com”.

Νομίζω πως τώρα αποκαλύφθηκα για τα καλά! ΧΑΧΑ!
Γυρνάω λοιπόν πέντε φορές τη μπουκάλα του θάρρους ΚΑΙ της αλήθειας και εκείνη σταματάει στους εξής διαδικτυακούς μου φίλους που δεν είδα ακόμη τη δική τους πεντάρα:

Το Στάθη “Σκύλο” Παναγιωτόπουλο
Το Χρήστο “Αίολο”
Τη Βερόνικα, την πιο φανατική μου ακροάτρια
Τον Κώστα, τον κοντοχωριανό μου
Και την Άννα-Μαρία την “otherside”.

Υ.Γ. προς dimitrapan: Τώρα κατάλαβες ποιανού είμαι γιος και πως αν σου έλεγα το επώνυμο μου θα με ήξερες!
;)
Φαντάζομαι σού 'φυγε η απορία!

"Μπαλάντες Γραμμένες Στο Αίμα" - ΤΕΛΟΣ

2007-02-23T19:38:00.000+02:00

Φίλοι και φίλες Bloody Roses, η εκπομπή "Μπαλάντες Γραμμένες Στο Αίμα" σταμάτησε. Έτσι από αυτή την Παρασκευή 23/2/2007 ο Jimmy Bloody Rose δεν θα σας κρατάει πλέον παρέα με τις πιο ερωτικές "Μπαλάντες Γραμμένες Στο Αίμα". Ελπίζω σε αυτούς τους οκτώ μήνες να κατάφερα να σας κρατήσω όσο το δυνατόν καλύτερη παρέα.
Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω μέσα από τα βάθη του ρόδου μου για τη παρέα που μου κρατήσατε σε κάθε εκπομπή, για τη συμμετοχή σας είτε μέσω e-mail, είτε μέσω chat, είτε μέσω του skype και κυρίως για την αγάπη σας σε κάθε μου προσπάθεια και τη στήριξή σας με κάθε μέσο.
ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!
Jimmy Bloody Rose
Κορυδαλλός
Τετάρτη 21 Φεβρουαρίου 2007, 01:10 πμ

Υ.Γ. Ελπίζω πως θα τα ξαναπούμε σύντομα...από διαφορετικό link!!!
Γιατί κάποια όνειρα, όσο παιδικά κι αν είναι, παραμένουν όνειρα και μόνο όταν γίνονται πραγματικότητα -και μόνο τότε- παύουν να στοιχειώνουν την ψυχή μας και τη ζωή μας γενικότερα!

Καλές Απόκριες και Καλή Σαρακοστή με το διαδικτυακό ραδιόφωνο του Epirusmusic.gr

2007-02-17T20:13:00.001+02:00

Επειδή κάθε Απόκριες, Πάσχα κλπ. (γενικώς σε κάθε ευκαιρία) θα ήθελα να το σκάω εκεί ψηλά, ΒορειοΔυτικά...
Επειδή ψιλοπήξαμε στις μπαλάντες και τη ροκ...
Επειδή 'κεί πάνου με στέλνει απόψε ο καιρός...!!!
Καλές Απόκριες και Καλή Σαρακοστή με το διαδικτυακό ραδιόφωνο του Epirusmusic.gr .
Καλή ακρόαση!

GOOGLE U FUCKED UP!!! #2 - Η ΛΥΣΗ!!!

2007-02-14T01:23:00.001+02:00

Αν από την αλλαγή της πλατφόρμας του Blogspot σε αυτή του Google σας έκανε τα ελληνικά σας στο Template κινέζικα και για ατυχία σας -όπως εγώ!- δεν είχατε κρατήσει τελευταία back up, τότε αναζητήστε το blog σας σε κάποια μηχανή αναζήτησης (yahoo, google, κλπ) !
Όλο και κάπου θα είναι αποθηκευμένη η τελευταία έκδοση του blog σας που ψάχνετε σε κάποιο "Cached" link!

Υ.Γ. Προσωπικά με έσωσε ο ίδιος ο δράστης (βλ. google), αλλά τις βρισιές που τους έριξα στο προηγούμενο δημοσίευμά μου δεν πρόκειται να τις πάρω πίσω!!!

GOOGLE U FUCKED UP!!!

2007-02-11T18:13:00.000+02:00

ΥΓ. Το ότι το GOOGLE ΓΑΜΙΕΤΑΙ σας το πα;
Κι αν δεν το γράψουνε σωστα ΤΟ GOOGLE GAMIETAI!
GOOGLE U FUCKED UP!!!

Άντε εγω τώρα να προσπαθήσω να θυμηθώ τί είχα γράψει στα κόκκινα γράμματα αριστερά!!!
Δεν είχα πάρει back up ο μαλάκας, κι άντε τώρα να θυμηθώ!
Πώς να θυμηθώ που συνήθως όταν γράφω είμαι πιωμένος!!!

Παύση...

2007-01-29T23:02:00.000+02:00

Το τελευταίο διάστημα αισθάνομαι πολύ πιεσμένος. Δεν ξέρω γιατί!
Μπορεί να φταίει η δουλειά μου, μπορεί να φταίει η ηλικία μου, μπορεί να φταίει που όσο κι αν προσπαθώ δυσκολεύομαι τόσο πολύ να πλησιάσω τα όνειρά μου, μπορεί να φταίει που μου λείπουν τ' αγαπημένα μου πρόσωπα.
Μπορεί να φταίει που σκέφτομαι ακόμη!
Μπορεί να φταίει που ονειρεύομαι ακόμη!
Είναι φορές που θέλω να γράψω και αυτολογοκρίνομαι!
Είναι φορές που θέλω να μιλήσω, μα προτιμώ τη σιωπή!
Είναι φορές που θέλω να φωνάξω, μα βγάζω το σκασμό!
Είναι φορές που θέλω να πω "σ' αγαπώ", αλλά φωνάζω "σε μισώ"!
Είναι φορές που θέλω να δημιουργήσω, αλλά η καταστροφή μού φαίνεται πιο εκτονωτική!
Είναι φορές που θέλω να σ' αγκαλιάσω, μα προτιμώ να σε χτυπώ!
Και τότε είναι που με τρομάζει ο εαυτός μου!
Και τότε είναι που μ' αηδιάζει το είδωλό μου!
Και τότε είναι που εύχομαι να πάψω πια να ζω!

Καλώς όρισες λοιπόν!

2007-01-08T01:03:00.000+02:00

Χτες το πρωί του Σαββάτου ξύπνησα με ένα απίστευτο hang-over!
Μου είπε η γιαγιά σου ότι έρχεσαι! Χάρηκα, αλλά και μελαγχόλησα μαζί!
Δε φταίς εσύ! Απλώς έννιωσα πως ξαφνικά από τα 28 βρέθηκα στα 45!
Αισθάνθηκα τον κόσμο να τρέχει με την ταχύτητα του φωτός!
Κι εγώ στάσιμος κάπου στη μέση του πουθενά να προσπαθώ -στους δικούς μου αργούς ρυθμούς, ρυθμούς χελώνας- να σταθώ και πάλι όρθιος!
Καλώς όρισες λοιπόν!
Σου χαρίζω τους ακόλουθους στίχους από το παραδοσιακό "The House Of The Rising Sun", λένε κάπου...."Oh mother, tell your children not to do what i have done..."
Σου εύχομαι λοιπόν να μην μοιάσεις στο θείο σου. Καληνύχτα!

2007 θετικά μηνύματα!

2007-01-02T00:23:00.000+02:00

Σήμερα το απόγευμα επικοινώνησα με ένα από τ' αδέρφια μου εκεί στη "δυτική όχθη" και έμαθα ένα πολύ ευχάριστω νέο! Επιτέλους μια καλή, ευχάριστη, θετική είδηση μετά από καιρό! Η πρώτη του 2007!
Εύχομαι το 2007 να συνεχίσει έτσι ευχάριστα και θετικά και να έχει μόνο ευχάριστα νέα κι ας μην αφορά κανένα από αυτά άμεσα εμένα προσωπικά! Γιατί αν είναι καλά όλα τ' αγαπημένα μου πρόσωπα, τότε μόνο θα μπορώ να παίρνω δύναμη να συνεχίζω να είμαι όρθιος και να προχωρώ!

Storm Of Happiness...!

2007-01-01T21:31:00.000+02:00

Storm Of Happiness!
A Message To The Past!

(΄Εχω σκεφτεί πολλές φορές το συγκεκριμένο blog μου, το Dark Side να πάρει αυτή τη μορφή! Το ανωτέρω mp3 ηχογραφήθηκε το ξημέρωμα της Δευτέρας, 1ης Ιανουαρίου 2007, 5:16:57 πμ.)
Καλή χρονιά!

Τελευταία Ανανέωση Κυριακή, 4/3/2006:
Επειδή κατέβασα το παραπάνω mp3 κι έτσι πλέον δεν μπορείτε να το ακούσετε, αλλά επειδή το αποτέλεσμα μου άρεσε πολύ (ίσως επειδή ήταν τελείως αυθόρμητο και τυχαίο) και ήθελα να μείνει τυπωμένο, το απομαγνητοφώνησα και το δημοσιεύω εδώ.

"Storm Of Happiness"

Καλησπέρα…!
Καλή Χρονιά…!
Και νομίζεις τώρα, ότι φτιάξανε όλα…!
…ότι πάνε καλά…!
Παίζεις το θέατρό σου!
Κι έχεις την εντύπωση ότι δεν έχει καταλάβει κανείς τίποτα!
Υποκρίνεσαι…!!!
Άντε και στο διάολο!!!
Τώρα μπορείς…ν’ ανέβεις, ε;
Ανέβα! Ανέβα!
…και πέσε!
Άντε και γαμήσου!!!
Περιμένεις…να συνεχίσω…!!!
Δεν επιστρέφω…!
…ποτέ…!
…πια…!
…πίσω!!!
Κάτσε να ξεφτιλιστείς…!
…μόνη σου!!!
Συνέχισε να παίζεις το θέατρό σου…!!!
…και να υποκρίνεσαι…!!!
…ακόμη και στον ίδιο σου τον εαυτό!!!
Αρκεί που είσαι “high” και χαμογελάς…!
…κι εσύ και οι φίλοι σου…!
…σου αρκεί αυτό…!!!
Η ψευδαίσθηση της χαράς…!
… η ψευδαίσθηση του ότι είσαι γεμάτη!!!
Η ψευδαίσθηση της ευτυχίας!!!
…όμως το μόνο που έχεις είναι το απόλυτο κενό!
…η αλήθεια του τίποτα!!!
…Το ΑΠΟΛΥΤΟ ΤΙΠΟΤΑ!!!
Και νομίζεις τώρα ότι είσαι καλά…!
…ανάμεσα σε χίλια άτομα…!
ΨΕΜΑ!
Ψέμα!
ΨΕΜΑ!

Αν υπάρχει ο Άι-Βασίλης...

2006-12-31T02:52:00.000+02:00

Αν υπάρχει ο Άι-Βασίλης, τότε φέτος θα ήθελα να κοιμηθώ το βράδυ της παραμονής και ανήμερα Πρωτοχρονιάς να ξυπνήσω σε μια γειτονιά που θα έχω κοντά μου όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα! Στον ίδιο δρόμο! Στο ίδιο μικρό στενάκι! Και βέβαια στη γωνία του στενού να υπάρχει και το στέκι μας που θα μπεκρουλιάζουμε όποτε έχουμε ελεύθερο χρόνο!...Ειδικά τα βράδια της Παρασκευής και του Σαββάτου!

Αφήστε με φέτος να κοιμάμαι και να ονειρεύομαι!

Ίσως...!

2006-12-22T03:34:00.000+02:00

Ίσως δεν μπόρεσες να δεις στο βάθος των ματιών μου
Ίσως δεν μπόρεσες να ταξιδέψεις στο βάθος της ψυχής μου
Ίσως δεν μπόρεσες ποτέ ν’ ακούσεις τους χτύπους της καρδιάς μου
Ίσως δεν βράχηκες ποτέ από τα δάκρυά μου
Ίσως στην τελική να μην γεννήθηκες να ζεις για μένα
Όμως το μόνο σίγουρο είναι ότι γεννήθηκα να σ’ αγαπώ.

Jimmy Bloody Rose
Κορυδαλλός

Υ.Γ. Γράφτηκε Παρασκευή 22 Δεκεμβρίου 2006 στις 03:29 κι ενώ άκουγα στο ράδιο (στην εκπομπή του φίλου μου Νικόλα) το «since I’ ve been lovin’ you» από τους Led Zeppelin.

Μετά την εκπομπή "επιστρέφω"...

2006-11-24T20:57:00.000+02:00

Συγγνώμη που χάθηκα διαδικτυακώς και γενικώς, αλλά η πρώτη εβδομάδα προσαρμογής στη γκρίζα και τσιμενταρισμένη Αθήνα μου έκατσε "κάπως" και δεν είχα όρεξη ούτε μουσική να ακούσω!
Ναι, τόσο καλά πέρασα εκεί πάνω στη "δυτική όχθη"!
Τόσο που σκέφτομαι όλο και πιο σοβαρά την ιδέα να μαζέψω σιγά-σιγά τα μπογαλάκια μου και να ανηφορίσω προς τα πάνω, όμως μόνιμα αυτή τη φορά!
Απόψε μετά την εκπομπή -δηλ. μετά τη 1:00πμ- λέω να κάτσω να κάνω τα πρώτα μου δημοσιεύματα μετά από καιρό.
Τα λέμε!
Jimmy Bloody Rose
Κορυδαλλός

Υ.Γ. Το χωριό που αναγράφεται στην πινακίδα της φωτογραφίας βρίσκεται στη μέση περίπου της νοητής γραμμής που συνδέει τον Τόμαρο με τη Ζίτσα.

Τα λέμε...

2006-11-08T02:16:00.000+02:00

Απόψε για τελευταίο δημοσίευμα πριν τις μίνι χειμερινές διακοπές μου, θα ήθελα να σας αφήσω με αυτό εδώ το τραγούδι που όταν οδηγάω θέλω να το ακούω κι όταν το ακούω ενώ δεν οδηγάω, τότε κλείνω τα μάτια μου για να φεύγω ....μακριά...!

Barclay James Harvest - "Poor Man's Moody Blues"

All the nights that I've missed you
All the nights without end
All the times that I've called you
Only needing a friend
Now your eyes shine with beauty
That I missed long ago
Guess the truth is I love you
I can't say any more
'Cause I need you
Yes I want you
Yes I love you

As I look from my window
To the streets where you stand
I am gazing through dark glass
We can't walk hand in hand
Though your friends try to tell me
Though your friends you defend
They keep my heart from your heart
We must be in the end
'Cause I love you
Yes I need you
Yes I love you

All the nights that I've missed you
All the nights without end
All the times that I've called you
Only needing a friend
Now your eyes shine with beauty
That I missed long ago
Guess the truth is I love you
I can't say any more
'Cause I need you
Yes I want you
Yes I love you

[John Lees, © St. Annes Music]

πηγή:http://www.bjharvest.co.uk/gone.htm#poor

Εκλογικός (ή Πασχαλινός) Κόμπος

2006-11-05T02:08:00.000+02:00

Κοντεύει να κλείσει ένας μήνας από το τελευταίο μου δημοσίευμα –περίεργο κι αρκετά λακωνικό, για να πω την αλήθεια- κι επειδή απόψε ήθελα να συνεχίσω με κάποιο άλλο θέμα, έπρεπε να συνεχίσω το προηγούμενο για να μην αφήσω απορίες, αλλά κυρίως για να σβήσω περιέργειες (δεν μου αρέσει να με αφήνουν με την απορία, ποτέ δεν μου άρεσε και ούτε εγώ γουστάρω να το κάνω στους άλλους).

Στα δύο προηγούμενά μου δημοσιεύματα της Κυριακής 15 Οκτωβρίου 2006, Κυριακής των εκλογών, αναφέρθηκα για έναν κόμπο που ένιωσα εξαιτίας της απουσίας αγαπημένων τόπων, μα κυρίως αγαπημένων προσώπων και νεκρών ονείρων!

Συνήθως στις εκλογές ταξιδεύαμε στα Γιάννενα, μιας και τα πολιτικά δικαιώματα βρίσκονται σε ένα δήμο βορειοδυτικά της πόλης. Ήταν μια ευχάριστη αφορμή να ξανασμίξει η παρέα που είχε σκορπίσει το τέλος του καλοκαιριού και τα σχολεία κι αργότερα οι σχολές και οι δουλειές μάς έκαναν να χαθούμε! Ήταν η παρέα των εννέα όπως μου άρεσε να την αποκαλώ. Η Αθηνά, ο Τάκης, ο Βασίλης, η Μίνα, η Φρόσω, η Γιώτα, εγώ, η Γωγώ και η Λαμπρινή. Η σειρά των ονομάτων δεν είναι τυχαία, είναι κατά σειρά ηλικίας κι ελπίζω αν το διαβάσουν ποτέ τους να μην μου κρατήσουν κακία! ;)

Ό,τι κι αν είχε συμβεί στην παρέα, είτε προσωπικά ο καθένας ξεχωριστά, είτε κάτι που αφορούσε κοινώς δύο ή περισσότερα μέλη της μαζί, τα ξεχνούσαμε, ή τα συζητούσαμε, ή τα ξεπερνούσαμε. Δεν ξέρω πώς, αλλά όποτε θα βρισκόμασταν μαζί πάντα θα ήμασταν καλά μεταξύ μας και θα περνούσαμε καλά.

Τα απογεύματα αλωνίζαμε στο χωριό για να κάνουμε τσιγάρο στα κρυφά από τους μεγάλους, τα βράδια δε, θα μαζευόμασταν σε κάποιο σπίτι μόνοι μας και θα αράζαμε με το ράδιο ανοικτό να παίζει πάντα Πουλόπουλο που θύμιζε στη Φρόσω τον …(ωχ! δεν θυμάμαι τον άντρα της-anyway!) και θα τα πίναμε ως το πρωί!

Αφού θα λέγαμε τα νέα μας και τους προβληματισμούς μας για την καθημερινότητα και το μέλλον μας κι αφού θα αναλύαμε με κάθε λεπτομέρεια τις γκομενικές μας ανησυχίες, τότε εκεί μεταξύ δεύτερου και τρίτου ποτηριού ουίσκι, λίγο πριν βαρεθούμε κι αρχίσουν να πέφτουν τα βλέφαρα –καλά δεν το συζητώ! η Λαμπρινή θα είχε γύρει στο κρεβάτι και θα κοιμόταν ως συνήθως, με τα μάτια μου πάντα καρφωμένα πάνω της- τότε θα έπαιρνα εγώ το τηλεπεριοδικό της εβδομάδας και θα τους έκανα όπως συνήθιζα να γελάνε!

Τη βραδιά των εκλογών θα μαζευόμασταν παρέα με τους μεγάλους –ίσως τη μοναδική βραδιά που καταδεχόμασταν να μοιραστούμε το ίδιο σπίτι μαζί τους- και θα πίναμε συνήθως καυτερό, σπηλιώτικο τσίπουρο τσιμπολογώντας παράλληλα τις λιχουδιές της Γιώτας (μητέρα τριών εκ των ανωτέρω κοριτσιών και ξαδέρφη μου). Λιχουδιές όπως μπατσαριά (χορτόπιτα, με πολλά και διάφορα χορταρικά που αντί για φύλλο έχει “στουμπισμένο” κουρκούτι από καλαμποκάλευρο), γαλοτύρι (γιαούρτι με αλάτι, αλλά αν βιάζεστε να ξινίσει γρήγορα ρίχνεται λίγο ξύδι, αλλά και λίγο λάδι για να μην παραξινίσει και να γλυκάνει) και βέβαια πάντα όλο και κάποιο κοψίδι θα είχε για να μας «πιάσει». Ο Μήτσος (σύζυγος της Γιώτας και δεύτερος μου ξάδερφος) αν είχε προσωπικό όφελος –ως συνήθως δηλαδή!- θα άρχιζε να μετράει ψήφους, ποιοι τον ψήφισαν και ποιοι όχι!

Αυτά συνήθιζαν να συμβαίνουν όταν τα μέλη της παρέας των εννέα ήταν ελεύθερα και ωραία, γιατί σήμερα, εν έτη 2006, από τα εννέα μέλη της παρέας, τα 8 είναι παντρεμένα και τα έξι έχουν από τουλάχιστον ένα παιδί!

Δεν ξέρω, αλλά πέρα του ότι είναι στιγμές που μου λείπουν αφόρητα -εκείνες οι στιγμές, εκείνα τα πρόσωπα, εκείνα τα μέρη- κάποιες άλλες στιγμές κάθομαι κι αναρωτιέμαι πόσο αληθινά, ευθύ και ξηγημένα συμπεριφερόμασταν ο ένας απέναντι στον άλλο! Αντίθετα σήμερα όλα γίνονται πλαγίως, διπλωματικά, «με το μαλακό».

Χρατς! Ουπς! Σόρρυ! Σου ‘σκισα το μπλουζάκι!

Σήμερα σε θυμούνται μόνο και μόνο για να σου θυμίσουν να πας να τους ψηφίσεις ξανά! Ε, όχι! Δεν πρόκειται να ξαναπάω!

Υ.Γ.Νο1: Το τραγούδι "The Color Of The Night" της Lauren Christy ήταν επιτυχία το φθινόπωρο του 1994 και μου θυμίζει πάντα τη Λαμπρινή. Τον Ιούλιο του '94 είχα συνειδητοποιήσει ότι ήμουν ερωτευμένος με τη Λαμπρινή, δεν πρόλαβα, μιας και το επόμενο Πάσχα (Απρίλης '95) ήταν ήδη μαζί με τον σημερινό της σύζυγο, τον Αλέξη! Ίσως να ήταν για καλό, γιατί θα γινόμασταν "κώλος"!

Υ.Γ.Νο2: Το αποψινό δημοσίευμα γράφτηκε ακούγοντας το O.S.T. της ταινίας Texas, Paris σε μουσική Ry Cooder. Ένας από τους λόγους που μου αρέσει η συγκεκριμένη ταινία είναι και η Nastasia Kinski μιας και αν ήταν μελαχρινή θα της έφερνε πολύ!

2006-10-15T21:09:00.000+03:00

Ο κόμπος στο λαιμό δεν φεύγει, δε γουστάρω να πιω αλκοόλ απόψε. Πάω να φτιάξω καφέ κι αν δεν μου περάσει, τότε δεν θα το αποφύγω!
Το παρακάτω μου θυμίζει τόπους, πρόσωπα, μα κυρίως νεκρά όνειρα!
Καλή σας ακρόαση!

Lauren Christy - 7. The Color Of The Night

You and I moving in the dark
Bodies close but souls apart
Shadowed smiles and secrets unrevealed
I need to know the way you feel

I'll give you everything I am
And everything I want to be
I'll put it in your hands
If you could open up to me oh
Can't we ever get beyond this wall

'Cause all I want is just once
To see you in the light
But you hide behind
The color of the night

I can't go on running from the past
Lave has torn away this mask
And now like clouds like rain I'm drowning and
I blame it all on you
I'm lost - God save me...

'Cause all I want is just once
To see you in the light
But you hide behind
The color of the night

'Cause all I want is just once
Forever and again
I'm waiting for you, I'm standing in the light
But you hide behind
The color of the night

Please come out from
The color of the night

2006-10-15T20:29:00.000+03:00

Φέτος, σε αυτές τις εκλογές έχω έναν κόμπο στο λαιμό!
Δεν πειράζει!
Πάω να βάλω ένα τσιπουράκι από εκεί πάνω, να φτιάξω και λίγο γαλοτύρι να βάλω πάνω στο ψωμί και θα μου περάσει!

Έτσι για να θυμάμαι το πόσο κάλπικη είναι η ψυχή σου!

2006-10-09T01:28:00.000+03:00

Απόψε πέταξα το επιτραπέζιο ημερολόγιο του 2003 που είχα στο γραφείο μου και που είχε κολλήσει τα τελευταία 3 χρόνια στη σελίδα της 29ης Ιουλίου. Κράτησα τη συγκεκριμένη σελίδα, αφού έγραψα πρώτα «Σήμερα Μήτσο πιάστηκες ΜΑΛΑΚΑΣ» και μαζί με δύο ψηφοδέλτια που βρήκα το όνομά σου, τα έβαλα στο φάκελο που έχω τα στιχάκια που τα μισά από αυτά τα έγραψα για σένα! Έτσι για να θυμάμαι το πόσο κάλπικη είναι η ψυχή σου!

Κάθε φορά που πεθαίνει ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, κάθε άνθρωπος που αγάπησα και έβαλα κάποτε πολύ ψηλά στη ζωή μου μού είναι πολύ δύσκολο να το ξεπεράσω και πάντα πονάω πολύ. Αυτός ο πόνος στην καρδιά! Πάντα ο ίδιος! Σαν κεραυνός που πέφτει συνήθως πάντα εν αιθρία. Εκεί που δεν τον περιμένεις. Και σε χτυπάει με τόσο υψηλή τάση, χιλιάδων βολτ, που νομίζεις ότι θα μείνεις εκεί και δεν θα τη γλυτώσεις! Παράλληλα με τον πόνο αυτό υπάρχει πάντα κι αυτός ο κόμπος στο λαιμό! Κόμπος που σε δυσκολεύει αφόρητα να ανασάνεις από την αδικία και την έλλειψη κατανόησης. Γιατί ό,τι έκανες και ό,τι είπες πήγε χαμένο, το πήρε ο άνεμος, παρεξηγήθηκε, ή κι ακόμη δεν εκτιμήθηκε ποτέ από κανέναν. Κανέναν!

Πιστεύεις σε ανθρώπους που νομίζεις ότι αξίζουν τη πίστη σου, γιατί είναι ουσιαστικοί. Και τελικά το μόνο ουσιαστικό που υπάρχει στη ψυχή τους είναι το τερατώδες «εγώ» τους, το προσωπικό τους συμφέρον. Πώς θα περάσουν καλύτερα, πώς θα αποφύγουν ευκολότερα τις δυσκολίες της ζωής τους, εκμεταλλευόμενοι πάντα τις δικές σου αδυναμίες, αδυναμίες προς τα πρόσωπά τους, αδυναμίες προς αυτό που πιστεύεις και αγαπάς. Και οι αδυναμίες όσο κι αν θες, όσο κι αν προσπαθείς να τις κρύψεις δεν κρύβονται. Κι ό,τι δεν κρύβεται, φαίνεται και τότε τη γάμησες! Σε εκμεταλλεύονται οι πάντες γνωρίζοντας την αχίλλειο πτέρνα σου.

Η ιστορία που με έκανε να κάνω την τελευταία αφιέρωση-δημοσίευμα ξεκίνησε την προηγούμενη εβδομάδα κλείνοντας ολοκληρωτικά έναν κύκλο στη ζωή μου 3,5 περίπου χρόνων και θα προσπαθήσω με σεβασμό προς τον εαυτό μου και τη ψυχή μου να την εξιστορήσω, προσπαθώντας να αποκλίσω κάθε ίχνος οργής!

Την πιο προηγούμενη Πέμπτη (28/9/2006) ένας συνάδελφός μου είχε βγει για λίγο εκτός γραφείου και προσπάθησε να με πάρει στο κινητό μου για να μου πει κάτι για τη δουλειά, αλλά τελικά δεν μπόρεσε να πιάσει! Γυρνώντας μέ ρώτησε αν το είχα κλειστό, του απάντησα όχι. Σημειωτέων ότι το κινητό μου δεν το κλείνω ποτέ, είναι επί εικοσιτετραώρου βάσεως ανοικτό και κυρίως δεν συνηθίζω να αλλάζω αριθμούς – συνδέσεις σαν να είμαι εγκληματίας προσπαθώντας να αποφύγω κάποιον που με κυνηγάει! Το κινητό μου όντως ήταν ανοικτό, αλλά δεν είχε δυνατό σήμα, ήταν μόνο μια γραμμή. Σκέφτηκα να το κλείσω και να το ξανανοίξω, αλλά είχα αφήσει στη «δημιουργία μηνύματος» κάτι σημειώσεις από το προηγούμενο βράδυ που δεν είχα χώρο να τις αποθηκεύσω και θα τις έχανα αν το έκλεινα. Το κινητό μου για μένα παίζει το ρόλο κι ενός κινητού ημερολογίου-σημειωματάριου, συνηθίζω να γράφω από ώρες προγράμματος ημέρας, μέχρι και στίχους. Κι έτσι το άφησα να το κλείσω μετά, αφού πρώτα θα έγραφα τη σημείωσή μου.

Τελικά ξέχασα να το κάνω εκείνη τη μέρα και το έκανα το Σάββατο (30/9/2006) το πρωί. Ανοίγοντας το, το σήμα του επανήλθε κανονικά με τέσσερις γραμμές και ταυτόχρονα ήρθε ένα μήνυμα sms ειδοποίησης κλήσεων στο οποίο ήταν δύο αριθμοί. Ο ένας από την κλήση του συναδέλφου μου την Πέμπτη το πρωί και ο δεύτερος …

Ω! Τι έκπληξη! Από τη κοπέλα που τα 3,5 τελευταία χρόνια είχα βάλει πρώτη προτεραιότητα στη ζωή μου. Από εκείνη που εξαιτίας της είχα τροποποιήσει όνειρα, σχέδια, αποφάσεις ζωής συνυπολογίζοντας την πάντα και κυρίως να μην έχει άσχημο αντίκτυπο σε εκείνη οποιαδήποτε πράξη μου, οποιαδήποτε απόφασή μου.

Πρώην άμεση συνεργάτης μου που εξαιτίας του ότι δεν άντεξα άλλο να με εκμεταλλεύεται και να με κάνει με τα παιχνίδια της να πονάω, παραιτήθηκα από την παλιά μου εργασία, μα κυρίως παραιτήθηκα από το να την διεκδικώ!

Την αγαπούσα όπως δεν είχα ξαναγαπήσει έτσι ποτέ άλλον άνθρωπο και ήμουν πάντα προστατευτικός για εκείνη. Σε σημείο που όλοι το είχαν καταλάβει και όσοι συνάδελφοι λέγανε κακίες για εκείνη -επειδή ήταν και λίγο στρίγγλα- φρόντιζαν να κόβουν την κουβέντα μπροστά μου!

Από εκεί έφυγα πριν 1,5 χρόνο περίπου τον Απρίλιο του 2005, Μεγάλη Πέμπτη νομίζω 28/4/2005 ήταν. Εκείνη με αποχαιρέτησε με το βλέμμα λυπημένου ορφανού, όχι γιατί έχανε ένα φίλο, αλλά γιατί για το επόμενο χρονικό διάστημα έχανε τη βολή της! Λες και ήμουν κηδεμόνας της και είχα την υποχρέωση να ’μαι πάντα δίπλα της, σε κάθε δύσκολη στιγμή της!

Στη συνέχεια εγώ εργάστηκα σε ένα λογιστικό γραφείο, σε δύο υπέροχους ανθρώπους για τους οποίους μόνο αγάπη κι ευγνωμοσύνη έχω, αλλά που όμως δεν μπόρεσα να συνεχίσω για λόγους ψυχολογικούς. Έτσι μέσα σε είκοσι μέρες –πριν καν προλάβουν να μου κάνουν πρόσληψη- σταμάτησα. Θυμάμαι μια μέρα που πνιγόμουνα τόσο πολύ μετά από την καθημερινότητα της δουλειάς και του τρεξίματος, που είχα ανάγκη να μιλήσω σε ένα φιλαράκι και πήρα το Ν.Ρ. (πρώην συνάδελφος κι αυτός από το «ΜΠΑΚΑΛΙΚΟ ΑΕ»). Αλλά όπως πάντα είχε δουλειά! Εκείνη τη μέρα πήγα με το αμάξι μου μια βόλτα από Πειραιά, παραλία-παραλία (το συνηθίζω όταν πνίγομαι να ψάχνω τη λύτρωση μου στη πόλη που αγάπησα και ποτέ δεν με απογοητεύει!) και συνέχισα μέχρι το Σούνιο… Δεν γουστάρω να συνεχίσω για τις σκέψεις μου εκείνες που έκανα σε εκείνη τη βόλτα κι επανέρχομαι στο σήμερα.

Ενάμιση ολόκληρο χρόνο παρόλες τις δυσκολίες που πέρασα και που κάποιες από αυτές τις μάθαινε, δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ να με πάρει ένα τηλέφωνο, να ρωτήσει αν είμαι καλά, αν ζω ή αν πέθανα. Βλέπετε ποτέ της δεν είχε χρόνο για μένα! Ήταν πάρα πολύ πολυάσχολη! Μια καριερίστα σε ένα μεγάλο μπακάλικο που είχε τη μορφή Ανώνυμης Εταιρίας! Εδώ βέβαια δεν είχε χρόνο ποτέ της για να μιλήσουμε οι δυο μας και να λύσουμε ΜΙΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ κάποιες εκκρεμότητες που είχαμε και προτιμούσε να ζούμε σε μια «ΦΛΟΥ» κατάσταση που πολύ τη βόλευε! Γιατί φοβόταν μη με χάσει! Μη χάσει τη βολή της! Θα είχε χρόνο για να ενδιαφερθεί αν ζω ή αν πέθανα;

Αυτή η «φλου» κατάσταση με έκανα να μην έχω ζωή και όνειρα! Δεν με ενδιέφερε τίποτα πια! Κι ευτυχώς που πλέον πέθανε και αισθάνομαι ξανά ελεύθερος να ζήσω!

Βλέποντας το μήνυμα ειδοποίησης κλήσεων δεν ήξερα τί να κάνω, πώς να αντιδράσω στη συνέχεια. Ενάμιση χρόνο εξαφανισμένη χωρίς ένα τηλέφωνο! Α! Ψέματα! Με είχε πάρει στην ονομαστική μου εορτή πέρυσι, αλλά όντας άνεργος τότε, ήμουν σε μια συνέντευξη και το είχα κλειστό κι έτσι για να βγάλει την υποχρέωση –προφανώς δεν θα είχε πάλι χρόνο να ξαναπροσπαθήσει να με πάρει τηλέφωνο- μου έστειλε ένα μήνυμα sms «ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΣ ΚΙ ΟΤΙ ΕΠΙΘΥΜΕΙΣ!ΧΡΥΣΑ». Τί ευγενικό εκ μέρους της!

Ένοιωσα πολύ αμηχανία και κυρίως φόβο! Ήμουν σε δίλλημα, να την πάρω, ή να μην τη πάρω και να τ’ αφήσω αν θέλει να με πάρει αυτή; Γιατί να γκρεμίστηκε κανένας φούρνος μετά από ενάμιση χρόνο και να ενδιαφέρθηκε αν είμαι καλά, αποκλείεται! Φοβόμουν να την πάρω τηλέφωνο μη μου έλεγε «Δημητράκη; Μπορείς να ανέβεις στον πύργο του Πειραιά και να πέσεις; », γιατί φοβόμουν πως θα το έκανα, ο μαλάκας! Από την άλλη όμως είχα αρχίσει να ανησυχώ, γιατί την περασμένη Παρασκευή (29/9/2006) το απόγευμα μού είχε κάνει πέντε κλήσεις και φοβήθηκα μήπως έπαθε κάτι (υγεία κλπ. εκείνη ή κάποιος δικός της) και ήθελε βοήθεια. Έτσι λοιπόν τη περασμένη Τρίτη αποφάσισα να την πάρω τηλέφωνο να δω τί κάνει και τί ήθελε.

Η ώρα ήταν περίπου οχτώ και μισή το βράδυ. Την παίρνω στο κινητό της και την πετυχαίνω στο «ΜΠΑΚΑΛΙΚΟ ΑΕ». Αφού καλησπεριστήκαμε και κάναμε τις συνήθεις αμήχανες και ηλίθιες ερωταπαντήσεις «τι κάνεις» και «πως είσαι» μου είπε «Δημήτρη; Ξέρεις γιατί σε πήρα; Κατεβαίνω υποψήφια με….». Της απάντησα ότι δεν ψηφίζω στο δήμο που κατεβαίνει –όχι ότι αν ψήφιζα εκεί θα την ψήφιζα κιόλας!- και συνέχισε με θράσος, σα να ήμασταν εντάξει μεταξύ μας «…καλά! Ξέρεις, ε; Αν ξέρεις κάποιον, βοήθησε!». Μου είπε επίσης ότι έτυχε και γνώριζε (ο μπαμπας φαντάζομαι!) τον/την υποψήφιο/α δήμαρχο κι επειδή ήθελε να κλείσει κάποιες τρύπες στο ψηφοδέλτιο τής πρότεινε να κατέβει! ΧΑΧΑ! Ω, ρε γέλιαααα!
Καλά ήθελα να ήξερα οι υποψήφιοι δήμαρχοι έτσι κλείνουν τρύπες; Ω! Χριστέ μου! Ποιοι άνθρωποι ενδιαφέρονται για τη πορεία αυτού του τόπου! Τέλος πάντων!

Στη συνέχεια μπήκε στο γραφείο ο αδελφικός μου φίλος Ν.Ρ.. «Νίκο; Ξέρεις με ποιον μιλάω;», «με ποιον;» αποκρίθηκε εκείνος, «με το “παιδί” μας! Το Δημητράκη!» και πλάσαρε το κινητό της στον υποτιθέμενο φίλο μου, που αν δεν τον πάρω τηλέφωνο εγώ, εκείνος δεν παίρνει, γιατί είναι κι εκείνος πολυάσχολος καριερίστας! Σημειωτέων ότι την τελευταία φορά που μιλήσαμε είχαμε κανονίσει μετά τη δουλειά να βρεθούμε κι όταν σχόλασα τον πήρα τηλέφωνο να του πω ότι έρχομαι, άλλα πνιγόταν τόσο που δεν ήθελε να τον ενοχλήσει κανείς και το είχε κλειστό!
-“Έλα ρε μαλάκα! Τι κάνεις;” μου είπε,
-“Καλά! Καλά ένα τηλέφωνο δεν μπορείς να πάρεις;” Του είπα
-“Εγώ, ή εσύ χάθηκες;”, αποκρίθηκε και συνέχισε λέγοντάς μου ούτε λίγο, ούτε πολύ ότι παρεξηγήθηκα επειδή δεν μου είχε επιστρέψει ένα ποσό που του είχα δανήσει!

Η απόλυτη ξεφτίλα και από τους δυο τους! Ναι Νίκο μου! παρεξηγήθηκα, όχι όμως γιατί μου έλειψε εκείνο το ποσό, δεν μου έλειψαν τα χρήματα! Μου έλλειψε ο φίλος μου που είχα ανάγκη να μιλάω μαζί του και να έχω δίπλα μου! Αλλά τελικά από ότι φάνηκε δεν νοιάστηκες ποτέ ως φίλος, αλλά ως αντίπαλος σε μια παρτίδα σκάκι που τους κανόνες τους κάνατε πάντα όπως σας βολεύανε! Έπαιζες κι εσύ το δικό σου παιχνίδι, όπως και όλοι οι άλλοι εκεί μέσα!

Αυτή είναι η απόλυτη ξεφτίλα, ο απόλυτος ξεπεσμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας που κάνει τους ανθρώπους που κάποτε αγάπησες απόλυτα ψεύτικους, απόλυτα κάλπικους! Και κάποια στιγμή –αργά ή γρήγορα- σου φανερώνονται! Σου αποκαλύπτεται το απόλυτο ΨΕΜΑ τους! Γιατί φίλοι μου, κανένα σχέδιο δεν είναι απόλυτα τέλειο και κάποια στιγμή γίνεται το λάθος τους και πέφτει η μάσκα από τα πρόσωπά τους και τότε αποκαλύπτεται η γύμνια της αλήθειας τους! Το ψέμα τους που μέσα του σε έθισαν να ζεις! Και που για χάρη αυτού του ψέματος προσάρμοσες τη ζωή σου και φρέναρες τα όνειρά σου!

Συνήθως όταν αγαπάω, αγαπάω για πάντα! Για αυτό το ρήμα, για εμένα, νοείται μόνο ενεστώτας χρόνος και ποτέ παρελθοντικός, γιατί όταν αγαπώ, αγαπώ για πάντα! Μπορεί πολλές φορές ανθρώπους που αγάπησα, να έκοψα τις καλημέρες μαζί τους, μα δεν το έκανα γιατί έπαψα να νιώθω όπως ένιωθα για αυτούς, αλλά για να προστατέψω μόνο και μόνο τον εαυτό μου που ήταν εκτεθειμένος σε άτομα που δεν εκτίμησαν ποτέ τίποτα, ή που ο εγωισμός τους κάποια στιγμή με πλήγωσε! Όμως σε αυτές τις δύο περιπτώσεις που ανάλυσα σε αυτό το δημοσίευμα είναι εντελώς διαφορετικά τα πράγματα! Αποτελούν εξαίρεση στον κανόνα μου και από την περασμένη Τρίτη έχουν πεθάνει για μένα! Κι αισθάνομαι πολύ καλύτερα γι’ αυτό!

Ελεύθερος πλέον να ζήσω ξανά! Χωρίς ψέματα και ανοχή οποιασδήποτε υποκρισίας από το οποιοδήποτε φάντασμα! Από την οποιαδήποτε κάλπικη ψυχή!

Υ.Γ.No1: Αν η κοπέλα, που κάποτε έλεγα Golden Sugar (καμία σχέση με τη GoldieC του blogspot!) και που τελικά αποδείχθηκε πως ήταν απλά και μόνο ΧαΖή Ξανθιά , ήθελε μόνο και μόνο να την προβάλλω από τις ιστοσελίδες μου, γελιέται! Από τις ιστοσελίδες μου προβάλλονται μόνο πρόσωπα που είτε υπήρξαν, είτε εξακολουθούν να είναι καλά μου φιλαράκια -επί της ουσίας φίλοι κι όχι όποτε με έχουν ανάγκη!- και που κυρίως μου συμπεριφέρθηκαν, ή μου συμπεριφέροντε πάντα με σεβασμό προς τη ψυχή μου! Πάντα ΕΥΘΕΩΣ, χωρίς ποτέ να με περιπαίζουν προκειμένου να κάνουν τα παιχνίδια τους!
Άσε που όσοι προβάλλω είναι ικανοί σε κάτι! Εσύ, σε τί είσαι; Στο να υποκρίνεσαι τέλεια και να μοιράζεις ψέματα και υποσχέσεις; Δώσαμε! Δώσαμε! Δεν χρειαζόμαστε άλλους σωτήρες!

Υ.Γ.Νο2: Κάποια στιγμή, στα άμεσα σχέδιά μου, είναι να φτιάξω ένα blog όπου εκεί θα γράψω για όλη την ιστορία των 3,5 τελευταίων χρόνων της ζωής μου! Για μια ιστορία που δεν ήταν σωστή, δεν ήταν δίκαιη! A tale that wasn’t right! Όχι για να προσβάλλω και να εκθέσω τη ΧαΖή Ξανθιά, δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Άλλωστε όσο θα αποκαλύπτεται η πουτανιά της συγκεκριμένης κοπέλας, άλλο τόσο θα επιβεβαιώνομαι κι εγώ ότι υπήρξα ΜΑΛΑΚΑΣ! Αλλά για να δουν οι νέοι άνθρωποι και κυρίως οι νεαρές γυναίκες ότι πρέπει να συμπεριφερόμαστε πάντα με ευθύτητα κι όχι να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας εγκλωβίζοντας τις ζωές και τα όνειρα ανθρώπων που δεν μας φταίνε σε τίποτα!

Με πίκρα, αλλά πλέον λυτρωμένος,

Jimmy Bloody Rose
Κορυδαλλός

Πουτάνες κι Ερωμένες

2006-10-07T16:05:00.000+03:00

Κάποιες φορές μετανοιώνεις για κάποιους ανθρώπους που κάποτε αγάπησες και είχες ψηλά και τότε μαζί με τον "θανατό" σου για αυτούς τους ανθρώπους και τον πόνο για αυτό το "θάνατο" έρχεται και το συναίσθημα της ΝΤΡΟΠΗΣ!
ΑΠΕΡΑΝΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ!!!

Ευτυχώς όμως μαζί με αυτο έρχεται και το συναίσθημα της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ!
ΑΠΟΛΥΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ!!!
Αισθάνεσαι απόλυτα ελεύθερος πια να συνεχίσεις να ΖΕΙΣ τη ζωή σου και να μην βάζεις φρένο στα όνειρά σου!

Έτσι λοιπόν το μόνο τραγούδι που κολλάει σε τέτοιες περιπτώσεις, σε τέτοιες κάλπικες ψυχές είναι το ακόλουθο που έκανα copy & paste από το www.onarmusic.gr .

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε μια ΧαΖή Ξανθιά υποψήφια δημοτικό σύμβουλο!!!
(Απόψε το βράδυ θα ακολουθήσει επόμενο δημοσίευμα με περισσότερες λεπτομέριες για το τί εννοώ και γιατί κάνω αυτή την αφιέρωση.)

Γαλάζιες Ερωμένες
στίχοι:Λευτέρης Πλιάτσικας
μουσική:Λευτέρης Πλιάτσικας

Δικιά σου πάλι η μοίρα κι
όλα τα ψέματα σου
τα είπες στον καθρέφτη
να αλλάξουν τα όνειρό σου

Κι όλοι αυτοί που είπαν
πως τέλειωσε η γενιά σου
μικρές νεράιδες που έκλεψαν
που πήραν την χαρά σου

Όπως οι ώρες που είχες δει
να ζουν σε μέρες ξένες
μοιάζουν μ’ αυτές που αγάπησες
πουτάνες και ερωμένες

Προάγγελος ο πόθος σου
για μια καινούρια αγάπη αυτά που φαίνονται
απλά σου άγγιξαν την πλάτη

Όπως οι ώρες που είχες δει
να ζουν σε μέρες ξένες
μοιάζουν μ’ αυτές που αγάπησες
πουτάνες και ερωμένες

Πικρή ζωή! Πικρή όπως η μπύρα που ζεστάθηκε!

2006-09-17T05:33:00.000+03:00

Απόψε αποφάσισα να ξαναμπώ και να δημοσιεύσω στο ημερολόγιο της αποκάλυψης τα αισθήματά μου. Θα μείνω να γράφω μέχρι να ζεσταθεί η τρίτη μπύρα και να μην πίνεται πια. Έτσι όπως δεν πίνεται πια κι αυτό που αποκαλούν ζωή. Ίσως είναι ένας τρόπος για να αποφύγω να ξανακυλήσω σε περσυνές καταστάσεις τσιγάρα-αλκοόλ μέχρι τελικής πτώσης.
Αλήθεια τι είναι ζωή έχετε ποτέ σκεφτεί; Μια σταγόνα στον απέραντο ωκεανό που λέγεται αιωνιότητα που νομίζεις μεγαλώνοντας ότι αυτή η σταγόνα είναι τόσο πολύ που μέσα από αυτή μπορεί να ξεδιψάσει όλος ο κόσμος! Μια ψευδαίσθηση –μέσα στις πολλές– που αποκτάμε μεγαλώνοντας και που κανείς δεν προσπάθησε ποτέ να μας γκρεμίσει. Το γιατί δεν ξέρω. Δεν ξέρω ποιον βολεύει αυτή η ψευδαίσθηση! Και νομίζω ότι δεν θα μάθω ποτέ.
Γεννιέσαι και πιστεύεις ότι όλα θα είναι πάντα καλά. Με τους ανθρώπους που μεγάλωσες, με τους ανθρώπους που συνάντησες αργότερα και κόλλησες, με ό,τι κέρδισες με ιδρώτα και αίμα όλα αυτά τα χρόνια της ζωής σου. Και ξαφνικά ξημερώνει μια μέρα και αρχίζεις να τα χάνεις όλα ένα-ένα με τη σειρά. Έρωτες, φίλους, αδέρφια, γονείς. Όλους έναν-έναν!
Ο χρόνος αρχίζει να παίρνει μια άλλη τροπή για σένα! Μια άλλη μορφή! Τα άσχημα γεγονότα τρέχουν. Τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα τόσο που ζαλίζεσαι και θέλεις να κατέβεις. Να κάνεις ένα διάλλειμα για ένα τσιγάρο. Αντίθετα τα όμορφα πράγματα αργούν να έρθουν. Κι αργούν τόσο πολύ που νομίζεις πως δεν θα ξαναρθούν ποτέ!
Το πρόσωπο σου τότε στεγνώνει και δεν χαμογελά ποτέ πια. Ακόμα κι αν κάποτε υπήρξες ο παλιάτσος της παρέας και έκανες τους άλλους να γελούν. Τώρα που πάνε τα πράγματα «θετικά» εσύ καλείσαι να γίνεις και πάλι ο παλιάτσος. Και θα πρέπει να κρύψεις τον πόνο σου και να χαμογελάς. Γιατί το χαμόγελό σου δίνει δύναμη σε αυτούς που σε αγαπούν.
Δύσκολος ρόλος. Ο δυσκολότερος που καλείσαι να παίξεις στη ζωή σου και πρέπει να τον παίξεις τέλεια! Να μην καταλάβει κανείς τίποτα! Όπως δεν κατάλαβες κι εσύ πως από το γκρίζο πέρασες στο μαύρο!
Μα άσε το μαύρο να υπάρχει μόνο μέσα σου! Γιατί έξω χρειάζεσαι κόκκινο, μόνο κόκκινο. Όπως όταν βάφονται οι ινδιάνοι σε πόλεμο. Γιατί είσαι πολεμιστής και δεν πρέπει να το βάλεις κάτω. Δεν πρέπει να φύγεις. Δεν πρέπει να παραιτηθείς. Ο πολεμιστής μένει όρθιος, συνεχίζει όρθιος και πεθαίνει όρθιος. Όρθιος και με χαμόγελο. Κι ας είχες μια πικρή ζωή. Χαμογέλα μου λοιπόν! Χαμογέλα μου!
The warrior’s son,
Jimmy Bloody Rose
Κορυδαλλός

Υ.Γ. Από την Τετάρτη το βράδυ προσπαθώ να συνειδητοποιήσω τη νέα τάξη πραγμάτων στη ζωή μου. Ίσως η όλη φάση η διαδικτυακή να παγώσει για κάποιους μήνες. Ίσως όταν ξαναβρώ τη δύναμη που είχα, να συνεχίσω αργότερα. Πάντως τώρα έχω ανάγκη να μείνω μόνος να ηρεμήσω!
Τα λέμε…
Jimmy Bloody Rose
Κορυδαλλός

Ξανθιές Σκιές Από Το Παρελθόν

2006-09-10T04:03:00.000+03:00

Προχτές βράδυ μόλις έφτιαξα την playlist για την εκπομπή μου, βγήκα στο πίσω μπαλκόνι του δωματίου μου να κάνω ένα τσιγάρο για να ξεχαρμανιάσω πριν το δίωρο κι εκεί που κάπνιζα είδα ξαφνικά μια ξανθιά γυναικεία μορφή να πλησιάζει προς το σπίτι μου.
Ο ήχος από τα πέδιλα γνώριμος από το παρελθόν!
Το ίδιο βήμα. Αργό και σταθερό, σίγουρο, σα να πρόκειται να πατήσει και πάλι όλο τον ανδρικό πληθυσμό. Αυτό το βήμα! Βήμα πάντα αψυχολόγητο! Κρύβει απόλυτα κάθε συναίσθημα. Στενοχώρια, λύπη, χαρά, ή ευτυχία. Βήμα επιτυχημένης καριερίστας.
Η σκιά από το παρελθόν κατευθύνθηκε προς το αμάξι που ήταν παρκαρισμένο στη γωνία. Ύστερα από λίγο το αμάξι –το ίδιο ασημί αμάξι που κάθε φορά ψάχνω να δω τη μορφή της οδηγού!- έκανε λίγο όπισθεν κι έφυγε!
Έφυγε μακριά, όπως έφυγα κι εγώ πριν ενάμιση χρόνο!
Δεν μπορεί να είναι αλήθεια αυτό που είδα! Μου κάνει πλάκα ο Θεός! Για άλλη μια φορά μου κάνει πλάκα και γελά μαζί μου σα μαλάκας!
Αλήθεια άνοιξες πάλι τα μαλλιά σου; Όπως τότε που σε γνώρισα!
Πού πήγες; Στο πανηγύρι στη πλατεία να ψωνίσεις; Ή μήπως στα μαγαζιά της Αθηνάς; Τί είχες μέσα στη σακούλα; Για ποιόν;

Σε παρακαλώ πολύ γλυκειά μου, κάνε μου μια χάρη! Μην ξαναπαρκάρεις απέναντι από το σπίτι μου! Και γενικώς μην ξαναπλησιάσεις την περιοχή μου! Γιατί την επόμενη φορά φοβάμαι πως δεν θα κρατηθώ! Δεν θα χάσω τη μιλιά μου ως συνήθως!
Φοβάμαι πως θα φωνάξω με όλη μου τη δύναμη πόσο πολύ μου έλειψες ενάμιση χρόνο τώρα! Πόσο μου λείπεις από την καθημερινότητά μου! Πόσο μου έλειψε η γκρίνια σου, η μουρμούρα σου!
Τα μόνα που δεν μου έλειψαν είναι τα επικίνδυνα παιχνίδια σου που φρόντιζες να κάνεις πάντα μπροστά μου!
Άλλη φορά φρόντιζε να παρκάρεις κάτω από την Πέτρου Ράλλη! Στη γειτονιά σου!
ThanX X!

The end of laughter and soft lies

2006-09-05T01:22:00.000+03:00

This is the end, beautiful friend
This is the end, my only friend
The end

It hurts to set you free
But you'll never follow me

The end of laughter and soft lies
The end of nights we tried to die

This is the end

Όπως πάντα CandyBlue μετά τις απαντήσεις σου, συμφωνώ απόλυτα μαζί σου και με σεβασμό κάνω τουμπεκί ψιλοκομμένο, αλλά βρε Άννα όπως λέει κι ο ποιητής -με τον οποίο δεν είσαι η μόνη...- πονάει όποτε αναγκάζεσαι να γυρίσεις σελίδα! Κι όσες περισσότερες φορές γυρνάς σελίδα, τόσο κάθε φορά γίνεται και πιο δύσκολο!
Πολύ δύσκολο!
ThanX! Για τα λόγια σου, μου έδωσαν δύναμη, απίστευτη θετική ενέργεια!

Κάποιες φορές οι ραδιοφωνικές και διαδικτυακές φιλίες είναι πολύ πιο αληθινές και πιο ουσιαστικές από τις προσωπικές, καθημερινές (με άμεση προσωπική επαφή) και υποτίθεται "πραγματικές" που όταν τις έχεις ανάγκη να μιλήσεις είναι πάντα απούσες!

Η φωτό και οι στίχοι είναι cut & paste από το επίσημο site τους www.thedoors.com, όπου βρήκα και το ακόλουθο link που είναι ένα net radio που παίζει μόνο doors. Για πιο γρήγορο αποτέλεσμα μην το κλικάρεις απευθείας. Κάνε copy και μετά paste στο τετράγωνο-κουμπί "url" του winamp.
http://stream.hipdesign.net:8000/doorsradio

Τέλος Εποχής! Τέλος Μιας Ζωής!

2006-09-03T02:49:00.000+03:00

Φίλη μου CandyBlue
σ'ευχαριστώ για τις ευχές σου, αν και πίστεψέ με όσο σιροπάκι κι αν υπάρχει δεν φτάνει για τις πληγές! Στο τέλος θα πάθω ζάχαρο!
Όσο για το τί είναι αυτό που με πανικοβάλει δεν ξέρω αν μπορώ να εκφράσω με λέξεις τα συναισθήματά μου. Ίσως είναι ζήλεια και πικρία μαζί!
Ζήλεια, γιατί έχει περάσει πολλής καιρός από την τελευταία φορά που αισθάνθηκα όπως οι επιβάτες του λεωφορείου. Όσο κι αν έχω προσπαθήσει δεν έχω καταφέρει να νικήσω αυτό το "πνίξημο"!
Πικρία, γιατί τον τελευταίο καιρό κάποιοι άνθρωποι στο περιβάλλον μου -σχεδόν όλοι- αποφάσισαν να γυρίσουν σελίδα. Συνειδητοποίησαν ξαφνικά ότι ό,τι τους πρόσφερα ήταν λίγο ή καλύτερα ότι δεν με έχουν πλέον αναγκη και δεν χρειάζεται στο εξής να συνεχίσουν οι ζωές μας παράλληλα!

Τέλος Εποχής!

Τέλος Μιας Ζωής!

Τον τελευταίο καιρό έχω συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα για τις επιλογές των άλλων! Έτσι αποφάσισαν, έτσι ας γίνει!

Ο προορισμός μου ολοκληρώθηκε...!

The Doors - The End

Υ.Γ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στη διαδικτυακή μου φίλη CandyBlue που "καρφίτσωσε" το πρώτο σχόλιο στον "πίνακά" μου (το πρώτο σε όλα τα sites μου), σπάζωντας τον ατέλειωτο, κουραστικό μου μονόλογο, αλλά κυρίως γιατί με προκάλεσε να δώσω απαντήσεις, ακόμα κι αν δεν τις διαβάσουν ποτέ οι άνθρωποι τους οποίους αφορούν!

CandyBlue ThanX! ...και χρόνια σου πολλά, πάντα με χαμόγελο!

The Blue Bus Is Calling Us...

2006-08-23T01:23:00.000+03:00

Παρασκευή απόγευμα. Άλλη μια κουραστική μέρα επιτέλους τελείωσε! Άλλη μια μίζερη εβδομάδα έλαβε τέλος! Παίρνω το δρόμο για το γυρισμό. Δρόμος που από τη κούραση και το καμίνι της Αθήνας μοιάζει να έχει μεγαλώσει τερατωδώς! Δρόμος που μοιάζει με το τελευταίο δρόμο Του προς το Γολγοθά!

Ανάγκη για φυγή, ανάγκη για λύτρωση. Μα, μια λύτρωση που φαίνεται ολοένα να απομακρύνεται, όσο κι αν μάταια προσπαθείς να τη φθάσεις! Πλησιάζω τη στάση του λεωφορείου. Αυτή τη φορά δεν φαίνεται να ανοίγει την απόσταση μεταξύ μας. Την πλησιάζω! Το νιώθω την πλησιάζω! Μα λίγα μέτρα πριν φτάσω, το λεωφορείο μου περνάει γρήγορα μπροστά από τα μάτια μου. Αυτό ήταν! Τώρα ξέρω ότι η απόσταση μεταξύ μας μεγάλωσε στα ξαφνικά.

Μετά από τέσσερα τσιγάρα αναμονής -και βάλε, αλλά έλα που δεν είμαι φουγάρο- φτάνει το επόμενο λεωφορείο της γραμμής. Η τύχη μού χαμογελά -πάντα φαινομενικά- και βρίσκω να καθίσω! Κι ενώ νόμιζα ότι η διαδρομή τελείωσε, άρχισε πάλι εκείνη να απομακρύνεται!
Μπροστά μου κάθεται ένα ζευγάρι μετεφηβικής ηλικίας να ξεκινάει το ταξίδι του για διακοπές, παρέα πάντα με τις απαραίτητες αποσκευές. Πίσω μου μια κοπέλα σαλιαρίζει μέσω κινητού τηλεφώνου με τον γκόμενο της. Μια άλλη πίσω από τον οδηγό τηλεφωνεί στη φίλη της για να συνεννοηθούν για το αργοπορημένο ραντεβού τους για καφέ, αλλά και για το τί θα επακολουθήσει του καφέ. Όλες φάτσες χαρούμενες, πρόσωπα χαμογελαστά! Φαινομενικά ευτυχισμένα. Χαζοχαρούμενα ευτυχισμένα!

Τόση πολύ ευτυχία που αρχίζω να πνίγομαι! Αρχίζω να ιδρώνω και να τρέμω. Πνίγομαι και προσπαθώ να κρατηθώ να μην βήξω και διαταράξω την επιφανειακή γαλήνη τους. Λες και αν έβηχα θα τους διέκοπτα τον βαθύτερο ειρμό των σημαντικότερων σκέψεών τους! Προσπαθώ να κάνω όση υπομονή μπορώ, για να μειώσω τη διαφορά της μεταξύ μας απόστασης. Προσπαθώ να εξαντλήσω κάθε περιθώριο αντοχής που μού έχει ακόμα απομείνει. Όμως δεν αντέχω! Όχι! Δεν αντέχω άλλο!

Μόλις συμπληρώνονται τα δύο τρίτα της διαδρομής του λεωφορείου και λίγα μέτρα προτού φθάσει στην επόμενη στάση σηκώνομαι απότομα, με γρήγορες, κοφτές κινήσεις που δεν σηκώνουν δεύτερη σκέψη και πατάω το κουδούνι για να κατέβω. Αυτό ήταν! Πέρασε! Ένα αίσθημα ελευθερίας προσπαθεί να επαναφέρει τις ισορροπίες μέσα μου! Το να κάνει κάποιος μέσα σε αυτό το καμίνι το ένα τρίτο της απόστασης με τα πόδια δεν είναι και λίγο! Αλλά εγώ θα προτιμούσα να πήγαινα στη Θεσσαλονίκη με τα πόδια και να αισθάνομαι Ελεύθερος, παρά να καταπιέζομαι και να καταπιέζω τις αισθήσεις μου.

Too Much Happiness For Me!

Happy bus fucks your heart!

...Και εγέννετω Dark Side!

2006-08-17T01:16:00.000+03:00

To Σάββατο 12 Αυγούστου 2006 ξεκίνησα ετούτο εδώ το blog, ως μια ανάγκη ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ ΜΟΥ!
Το όνομα αυτού Dark Side με διεύθυνση http://alithia.blogspot.com .
Το βάφτισα έτσι γιατί σε αυτό εδώ το ημερολόγιο -ημερολόγιο συναισθημάτων- εγώ θα αποκαλύπτω και εσείς θα εξερευνάτε -όσοι έχετε την υπομονή και την περιέργεια- τη σκοτεινή πλευρά του Φεγγαριού! Του δικού μου Φεγγαριού!
Ενός Φεγγαριού που δεν έχει δεδομένο κύκλο! Όποτε θέλει αποκαλύπτεται κι όποτε θέλει κρύβεται κι αποσύρεται! Όποτε θέλει είναι ολόκληρο, όποτε θέλει είναι μισό κι όποτε θέλει εξαφανίζεται! Ενός Φεγγαριού που σπάνια αποκαλύπτεται. Ίσως δεν έχει αποκαλυφθεί ποτέ, όπως ακριβώς και η πίσω, η σκοτεινή πλευρά του Φεγγαριού!
Μα όταν είναι εδώ κι αποκαλύπτεται, λέει αλήθειες! Μόνο αλήθειες! Έτσι λοιπόν δεν θα μπορούσε η ηλεκτρονική του διεύθυνση να είναι άλλη από αυτή.
http://alithia.blogspot.com
Σε αυτό εδώ το ημερολόγιο θα γράφω ό,τι αισθάνομαι για ό,τι μου κάνει κλικ και με ενέπνευσε να γράψω κάτι, συνήθως επειδή αισθάνθηκα κάτι έντονο!
ΕΝΤΟΝΟ
ΕΝΤΑΣΗ
Τα δημοσιεύματα μου θα έχουν πολύ ένταση! Για το λόγο αυτό παρακαλώ πολύ όποιος από εσάς δεν είναι κατάλληλα ψυχολογικά προετοιμασμένος να το αντέξει, ας μου αδειάσει τη γωνιά και να μου αφήσει ετούτη εδώ τη γωνιά του διαδικτύου ήσυχη!

Ευχαριστώ!

Jimmy Bloody Rose

Κορυδαλλός

Υ.Γ. Το Dark Side είναι "δορυφόρος" του Bloody Rose. Το Dark Side αποτελεί μια πιο προσωπική έκφραση ψυχής! Ή μάλλον καλύτερα το Dark Side είναι μόνο έκφραση ψυχής και τίποτα άλλο! Θα καταλάβετε στη πορεία...

ΧΑΛΙΑ!

2006-08-17T00:42:00.000+03:00

Ποτέ δεν περίμενα πριν από 20 χρόνια ότι θα γινόταν έτσι χάλια!
Μα τόσο χάλια; Θέλω ν' αλλάξουν όλα! Τώρα!
Η ζωή με ξέχασε!
Τρέχοντας με έχασε!
Ο χρόνος μου δεν έφτασε!
Κι ο Θεός σας μαζί μου κι απόψε γελά!

Βαρέθηκα τη γκρίνια σας!
Με κούρασε η μιζέρια σας!
Μιζέρια για ό,τι πλέον δε σας χαμογελά!

ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΓΑΜΗΣΟΥ!

2006-08-13T03:04:00.000+03:00

Δε σου ζήτησα βοήθεια!
Δε σου ζήτησα τη γνώμη σου!
Και δε γουστάρω να με κρίνεις!
Αν δε γουστάρεις σήκω φύγε!
Αντε και γαμήσου!

Μην μου κουνάς το δάχτυλο!

Φύγε μακριά και μη γυρνάς...

2006-08-12T19:12:00.000+03:00

Φύγε μακριά και μη γυρνάς
μη σταματήσεις πισω πια μην πας
το ξέρω πως πονάς
μα τίποτα δεν έμεινε για μας...

Φύγε μακριά και μη γυρνάς
Το σ'αγαπώ μην πεις ποτέ ξανά
δεν ενιωσες ποτέ κάτι αληθινά
το σ'αγαπώ μην πεις ποτέ ξανά.